ฤดูร้อนเมื่อครั้งประถมผมได้เป็นอัศวิน

แด่ความกล้าหาญที่ยังสถิตอยู่ในตัวเราทุกคน!

.

ความกล้าหาญ…คือดาบแผ้วถางหนทางชีวิต

.

ผมได้รับความกล้าหาญในฤดูร้อนปีสุดท้ายของยุคโชวะ

จากวันนั้น เวลาผ่านมาสามสิบเอ็ดปี...

เด็กน้อยอายุสิบสองปีเติบใหญ่กลายเป็นชายวัยกลางคนวัยสี่สิบสามปี

.

เศษเสี้ยวความกล้าหาญที่ได้รับในครั้งนั้น

อาจเป็นสิ่งที่ช่วยให้ผมพอจะฝ่ากระแสคลื่นลมในชีวิตมาได้จนทุกวันนี้

.

ช่วงที่ฤดูร้อนสุดท้ายของชั้นประถมกำลังจะมาเยือน

ผมยังเป็นเด็กขี้ขลาด ไร้ความมุมานะ

ผมกลัวคนรอบตัวจะรู้ความจริง จึงแสร้งทำตัวร่าเริงอยู่เสมอ...

.

ทุกคนต่างมีเมล็ดพันธุ์แห่งความกล้าหาญอยู่

และคนที่จะดูแลเมล็ดพันธุ์นั้นให้เติบโตขึ้นได้ก็คือตัวเราเอง