ฮ่องสิน สงครามเทพเจ้า

ฮ่องสิน หรือ เฟิงเฉิน แปลตรงตัวว่า สถาปนาเทวดา (Investiture of Gods) เป็นนิยายจีนซึ่งประพันธ์ขึ้นในช่วงราชวงศ์หมิง มีทั้งสิ้นหนึ่งร้อยตอน จัดพิมพ์ครั้งแรกราวทศวรรษที่ ๑๕๕๐ และจัดอยู่ในประเภทนิยายภูตผีปีศาจ (神魔小說; gods and demons fiction) นักประวัติศาสตร์และนักวิชาการลงความเห็นว่า ผู้เขียนนิยายนี้ คือ สฺวี่ จ้งหลิน (許仲琳) ซึ่งเขียนทั้งสิ้น ๑๐๐ ตอน

สำหรับในประเทศไทย เรื่องฮ่องสิน สันนิษฐานว่า แปลเมื่อรัชกาลที่ ๒ เป็นหนังสือสี่สิบสามเล่มสมุดไทย โรงพิมพ์หมอบรัดเลพิมพ์ครั้งแรกในรัชกาลที่ ๕ เมื่อ พ.ศ. ๒๔๑๙ เป็นสมุดสองเล่ม โดยคณะผู้แปลและเรียบเรียง ได้ แก่ กรมหมื่นนเรศโยธี เจ้าพระยายมราช เจ้าพระยาวงศาสุรศักดิ์ พระยาฎึกราชเศรษฐี พระทองสื่อ จมื่นไวยวรนาท หลวงลิขิตปรีชา หลวงวิเชียรปรีชา หลวงญาณปรีชา ขุนมหาสิทธิโวหาร นายจ่าเรศ

นายเล่ห์อาวุธเป็นผู้แปล ในปีพ.ศ. ๒๓๖๒ ซึ่งแปลพร้อมกับวรรณกรรมแปลพงศาวดารจีนเรื่องเลียดก๊ก

ฮ่องสินนี้มีอิทธิพลต่อวรรณกรรมไทยประเภทนิทานเรื่องหนึ่ง คือโกมินทร์กุมาร คาดว่าผู้แต่งได้รับอิทธิพลจากวรรณกรรมแปลพงศาวดารจีนเรื่องฮ่องสิน เพราะบทบาทของนาจา รวมทั้งตัวละครประกอบอื่น ๆ ที่มีความสัมพันธ์กับนาจาที่เป็นทั้งมิตรและศัตรูมีบทบาทคล้ายคลึงกับ บทบาทของโกมินทร์รวมทั้งตัวละครประกอบอื่น ๆ ที่มีความสัมพันธ์กับโกมินทร์ โดยคาดว่าผู้แต่งน่าจะแต่งขึ้นภายหลังยุครัชกาลที่ ๕ ขึ้นครองราชย์เนื่องจากตั้งแต่รัชสมัยรัชกาลที่ ๕-๗ เป็นระยะเวลาที่มีผู้นิยมแต่งนิทานหลายประเภท และเป็นยุคที่วงการสำนักพิมพ์ในประเทศไทยกำลังเฟื่องฟูซึ่งเนื้อเรื่องของฮ่องสิน เล่าถึง พระเจ้าโจ้ว แห่งราชวงศ์ซาง เสด็จไปไหว้นางฟ้านฺหวี่วา (หนี่วา) ที่วัด ทรงเห็นรูปสลักนางงดงาม ก็เขียนโคลงแสดงความกำหนัดที่มีต่อนางไว้บนฝาวัด นางฟ้าจึงส่งปิศาจจิ้งจอก (ฉบับแปลไทยว่า เสือปลา) ผีไก่ฟ้าเก้าหัว (แปลไทยว่า ไก่เก้าหัว) และภูตพิณหยก

(ฉบับแปลไทยว่า กระจับปี่) มาล่อลวงพระเจ้าโจ้วให้ถึงแก่ความวิบัติ ปิศาจจิ้งจอกได้มาสิงร่างหญิงสาวชื่อ ต๋าจี่ (ขันกี) หนึ่งคืนก่อนที่บิดาจะพานางเข้าถวายตัว นางต๋าจี่ทำให้พระเจ้าโจ้วลุ่มหลงจนละเลยราชการ และบริหารบ้านเมืองอย่างโฉดเขลา ไพร่ฟ้าจึงก่นด่าทั้งแผ่นดิน

ข้าราชการผู้ใดว่ากล่าวทัดทานพระองค์ ก็โปรดให้ลงโทษถึงตายด้วยวิธีต่าง ๆ ตามคำนางต๋าจี่ เช่น ให้สร้างเสาทองแดง เอาถ่านสุมจนเสาร้อน แล้วเอาข้าราชการล่ามโซ่ไปนาบเสาจนตาย กลิ่นศพตระหลบไปทั้งวัง และยังให้ขุดเหวหน้าพระที่นั่ง เอางูมาใส่จนเต็ม แล้วโยนข้าราชการลงไปให้งูกิน แม้พระอัครมเหสีเจียง (เกียง) ก็ถูกนางต๋าจี๋ยุยงให้ลงโทษควักลูกตารีดเอาคำสารภาพว่าเป็นกบฏ พระนางไม่ยอมรับ ก็โปรดให้เอานาบเสาทองแดง แต่พระนางสิ้นพระชนม์เสียก่อนครั้งหนึ่ง พระเจ้าโจ้วพิโรธจี ชาง (กีเซียง) เจ้าเมืองขึ้นเมืองหนึ่ง

พระเจ้าโจ้วจึงสั่งขังจี ชาง ไว้ที่เมืองโหยวหลี่ ต่อมา ปั๋ว อี้เข่า (เปกอิบโค้)

ลูกชายหัวปีของจี ชาง มาทูลขอให้ปล่อยบิดา นางต๋าจี่เห็นปั๋ว อี้เข่า รูปงาม ก็มีใจปฏิพัทธ์ และขอให้พระเจ้าโจ้วให้เขาเข้าวังมาสอนนางเล่นพิณกู่ฉิน แล้วนางก็ยั่วยวนปั๋ว อี้เข่า แต่เขาบอกปัดความรักของนาง นางจึงทูลยุยงพระเจ้าแผ่นดินให้สั่งประหารเขา แล้วให้เอาศพไปทำขนมเปี๊ยะให้จี ชาง กิน จี ชาง ทราบเหตุการณ์ทั้งหมดดี แต่จำยอมบริโภคขนมเปี๊ยะนั้นเพื่อรอวันล้างแค้นภายหน้า...