ฮัสกี้หน้าโง่กับอาจารย์เหมียวขาวของเขา เล่ม 7

ซือเม่ย ซือหมิงจิ้ง

ตลอดมาล้วนเป็นคนอ่อนโยน ความประพฤติสมบูรณ์แบบ และอยู่ในโอวาท

เขาเหมือนปุยหิมะที่เพิ่งตกลงมา ขาวบริสุทธิ์ไร้มลทิน

ด้วยเหตุนี้ เมื่อบนพื้นหิมะมีฝุ่นธุลีตกต้องเพียงเล็กน้อย

ดอกเหมยแย้มบานครึ่งดอกแม้สักกิ่ง ก็ล้วนสะดุดตาจนน่าพะวง

เขาเติบใหญ่ขึ้นมาเหมือนดอกถานฮวาที่ผลิบานในราตรีอันยาวนาน

กลีบเลี้ยงเขียวชอุ่มไม่อาจปิดซ่อนสีขาวบริสุทธิ์ที่อยู่ภายใน

กรุ่นกลิ่นหอมขจรขจาย แผ่ราศีบดบังทุกสรรพสิ่งรอบด้าน

บุรุษผู้นี้รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าขาวดุจหยกน้ำแข็ง

นัยน์ตาดอกท้อท่วมท้นด้วยความรู้สึก แวววาวอ่อนละมุนดุจธารวสันต์

ดูแล้วช่างอ่อนโยนนัก เกรงว่าต่อให้บันดาลโทสะขึ้นมาก็คงนุ่มนวลไปหมด

แนวโค้งของสันจมูกเนียนลื่นอ่อนโยน

มากไปกว่านี้สักส่วนก็จะคมเข้มเกินไป น้อยไปกว่านี้สักส่วนก็จืดจางเกินไป

ริมฝีปากแดงอิ่มเต็มดุจผลอิงเถาพราวน้ำค้าง

คำพูดที่เอ่ยออกมาล้วนหวานละมุน

ความผิดของเขาก็ดี ความลังเลของเขาก็ช่าง

ความเห็นแก่ตัวเพียงเล็กน้อยบางครั้งบางคราวของเขา

ล้วนชัดเจนจนเห็นได้ชัด ทั้งยากจะลืมเลือน

เดิมเขาเองก็เป็นคนธรรมดา มิใช่รูปสลักหิน

มิใช่ภาพวาดบนม้วนผ้าไหม เขาเองก็มีความเห็นแก่ตัว

แต่ไม่เคยมีใครเข้าใจเขาอย่างถ่องแท้