เมื่อฝนหยุดตก ผมจะหุบร่มที่กางมาตลอด

ผู้คนต่างคิดว่าชีวิตของตัวเองช่างโหดร้าย แห้งแล้ง

และไร้ความสุข เหมือนอยู่กลางทะเลทราย... 

.

วรรณกรรมที่เปี่ยมไปด้วยถ้อยคำสละสลวยของชังอึนจิน

ที่พร้อมจะสาดกระแทกคลื่นอารมณ์ให้กับทุกคน

ที่มีเศษเสี้ยวความซึมเซาในจิตใจ

.

ไม่ว่าใครก็ล้วนต้องมีวันพบเจอกับ “ทะเลทราย” ในหัวใจเข้าสักวันหนึ่ง

.

แต่สาหรับแฮจู ทะเลทรายของเธอดำเนินมานานถึงสิบสามปี และไม่รู้จะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน 

แฮจูคือหญิงสาวที่สละชีวิตวัยสาวเกือบทั้งหมดให้กับการทำงานของกิจการครอบครัว 

ซึ่งแม่หนีหายไปอย่างกะทันหัน 

.

แม้จะเป็นคำพูดสวยหรูว่า “กิจการของครอบครัว” แต่ความสวยหรูนั้นไม่ได้มีอยู่จริง 

โรงงานเย็บถุงมือของครอบครัวแฮจูเปิดเครื่องจักรแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมง 

เครื่องจักรที่คายถุงมือคู่แล้วคู่เล่าออกมาพร้อมฝุ่นและความร้อน

ทำให้บ้านซ่อมซ่อที่จะพังแหล่มิพังแหล่ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณพื้นที่กำลังพัฒนา

กลายเป็นสิ่งน่ารังเกียจของชุมชน 

.

แต่กระนั้นแฮจูและครอบครัวก็มิอาจย้ายออกไปได้ทันที 

ทำได้เพียงทนรับเสียงก่นด่าของเพื่อนบ้าน และอดทนให้ผ่านพ้นวันอันแสนร้อนระอุของทะเลทราย 

ส่วนพ่อที่ควรจะเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงก็กลับทุ่มความมุ่งมั่นทั้งหมดให้กับการตามเบาะแสของแม่แฮจู 

หรือกระทั่งน้องสาวของแฮจูก็ใช้ชีวิตเหมือนวัยชราและบั้นปลายมาเยือนก่อนกำหนด

.

และแล้ววันหนึ่ง “#คุณร่ม” ก็ปรากฏตัวที่ลานกว้างหน้าบ้านของแฮจู 

ชายปริศนาที่ทำตัวเป็นปริศนายิ่งกว่าด้วยการกางร่มตลอดเวลา 

แต่ใครล่ะจะคิดว่าชายคนนี้กลับทำให้ดอกไม้ผลิบานขึ้นในหัวใจแฮจู