นางฟ้าจำแลง

'“ชื่ออะไร” เขาถามเรียบ ๆ ขณะส่งแก้วเหล้าให้เธอ

“วิไลรัมภาค่ะ เรียกรัมภาก็ได้” เธอตอบไปด้วยชงเหล้าไปด้วย ไม่อยากสบตาเขาเลยให้ตายสิ

“ชื่อแปลกดี เหมือนจะเชยแต่ก็เพราะ แปลว่าอะไร” เขาถามต่อ

“วิไลแปลว่างดงาม รัมภาแปลว่านางฟ้า จะแปลว่านางฟ้าผู้งดงาม หรืองามเหมือนนางฟ้าก็คงได้มังคะ” เธอตอบนิ่ง ๆ ยื่นแก้วส่งคืนให้เขาที่รับไปโดยนิ้วเรียวแข็งแรงแตะกับนิ้วเย็น ๆ ของเธอวูบหนึ่ง เหมือนไฟชอร์ตเข้าสู่กลางหัวใจ เธอรีบชักมือกลับราวแตะต้องของร้อน

“สมตัว สวย...เหมือนนางฟ้า” เขาพึมพำเบาแต่เธอได้ยินชัดเจน กำลังจะถอยออกไปยืนประจำที่อย่างรู้งาน แต่เขากลับเรียกเธอเอาไว้

“ได้ข่าวว่าเดือดร้อนเงิน” เขาถาม ตามองตรงมาที่เธอไม่ลดละ เขาอยากได้จริง ๆ ไม่เคยนึกอยากได้ใครมากอย่างนี้ อยากฟัดให้คลาน อยากได้ยินเสียงเธอร้องครางอยู่ใต้ร่างเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเตลิด บ้าจริง เขาเริ่มแข็ง แค่มองเธอเนี่ยนะ

เธอสวยมาก ผิวขาว ตากลมโตเหมือนลูกกวางตื่นภัย จมูกโด่งรับกับริมฝีปากแดงอวบอิ่มฉ่ำเป็นมันวาวจากลิปสติกสีสวย ผมยาวสีดำขลับมัดเป็นหางม้าอยู่กลางหลัง แต่งหน้าจัดตามแบบคนทำงานกลางคืนแต่ก็พอเห็นว่าใต้เครื่องสำอางที่ฉาบไว้คงจะไม่ขี้เหร่ ด้วยเครื่องหน้าที่เหมือนสวรรค์ให้พร

เสื้อยืดสีขาวรัดรูปเห็นหน้าอกกลมกลึง ไม่ใหญ่นักแต่ทรงสวยมาก เขาชอบแบบนี้ กระโปรงสั้นครึ่งขาอ่อนเผยให้เห็นขาเรียวยาว เขานึกภาพขาเรียวคู่นี้เกี่ยวกระหวัดรัดเอวของตนไว้ขณะกำลังร่วมรักกับเธออย่างเร่าร้อน พาให้จังหวะหายใจผิดปกติ

“ค่ะ” เธอตอบอย่างที่รู้อยู่แล้วว่าเฮียพลคงเล่าให้เขาฟัง เพราะเห็นนั่งคุยกันอยู่นานก่อนเฮียจะผละไปทักทายโต๊ะอื่น

“เรื่องเดือดร้อนของเธอฉันช่วยได้” เขาแย็บไปหนึ่งหมัด

“แลกกับอะไรคะ” เธอสวนกลับทันที

“ตัวเธอ มาเป็นเด็กของฉัน ไม่ใช่แฟน แค่นอนด้วยกันเวลาที่ฉันต้องการ มีเงินให้เป็นรายเดือน ถ้าเธอมีคอนโดอยู่แล้วฉันไปหาเธอที่ห้องได้ ถ้าไม่มี ฉันมีคอนโดใกล้มหา’ลัยเธออยู่ห้องหนึ่ง ไปอยู่ที่นั่น แล้วจะไปหาเมื่อต้องการ”

“ขอโทษด้วย ฉันไม่ได้ขายตัว”