กระสือ ๒ ร่าง

พริ้ง

หญิงสาวผอมบาง อดีตลูกคนใช้เก่าแก่

หลังแม่ตายก็ย้ายกลับมาอาศัยที่บ้านเก่าของยาย

บ้านโคกอีแร้ง...

"พี่ก้านนน"

ก้านสน

หลานปู่สมชายลูกพ่อใหญ่โกศล

รูปหล่อ พ่อรวย เศรษฐีบ้านดอนตุง

ขี้เกียจแต่ไม่เป็นไรแม่มีเงินให้ใช้ตลอด นิ่งเป็นหลับขยับต้องโดนพ่อกับปู่ด่า

“โอ๊ะ ของเมียเจ้า เจ้ากะถือเองกว่า” (โอ๊ย ของเมียคุณ คุณก็ถือเองสิ)

...

ชายหนุ่มเงยหน้าช้อนตามองปู่ด้วยความผิดหวัง มือที่คอยพยายามยื้อแย่งเอาของจากพ่อและปู่ไร้เรี่ยวแรงลงดื้อ ๆ

ดวงตาคมหันกลับไปมองร่างบางด้วยความรู้สึกผิด เขาช่วยให้เธอกลับมาไม่ได้ ทั้งที่พริ้งไม่ได้อยากตายทำไมโชคชะตาถึงเป็นแบบนี้

“ของแบบนี้มันบ่ได้ดีแบบที่มึงคิด” (ของแบบนี้ไม่ได้ดีแบบที่แกคิด)

“มันบ่มีหยังเลวร้ายไปกว่าพริ้งตายแล้ว ฮึก ฮือ” (มันไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าที่พริ้งตายแล้ว)

“แล้วมึงว่ามันคุ้มบ่ถ้าพริ้งฟื้นแล้วกูตาย หรือพ่อมึงตาย แม่มึงตาย” (แล้วมึงว่ามันคุ้มไหมถ้าพริ้งฟื้นแล้วกูตาย หรือพ่อมึงตาย แม่มึงตาย)

“...” ก้านสนมองใบหน้าจริงจังของปู่อย่างไม่เข้าใจ

“ถ้าว่าคุ้มกะเฮ็ด” (ถ้าคิดว่าคุ้มก็ทำ)