ราตรีลับ ณ หอคอยแห่งม่านหมอก

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อโฉมสะคราญนั้นหนีออกจากบ้าน และได้บังเอิญพบพรานป่ารูปงาม แถมยังติดฝนจนต้องเข้าไปหลบที่หอคอยร้างด้วยกันสองคน?

"แม่นาง เจ้าดื่มเหล้าจนหมดเลยหรือ!"

เซียวลี่เหลียนไม่ตอบเพราะมัวแต่ใช้ชายเสื้อเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้า เขาสบถคำหนึ่งออกมา พลางขยับกายเข้ามาใกล้

"เจ้านอนเสียก่อน อีกสักครู่ข้าจะไปหาสมุนไพรมาช่วยถอนฤทธิ์เหล้าให้"

ชายหนุ่มใช้ผ้าผืนหนึ่งปูบนพื้นและจับตัวนางให้เอนตัวลงนอน สาบเสื้อของหญิงสาวที่เปิดอยู่ก่อนหน้านี้จึงเลื่อนออก จนเห็นเนินอกนวลเนียนละมุนตา ดวงตาคมมองใบหน้าที่แดงก่ำและริมฝีปากบาง แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา ก่อนที่เซียวลี่เหลียน จะจับแขนเขาไว้แน่น

"ท่านจะไปไหน อย่าไปได้ไหม ข้าไม่อยากอยู่คนเดียวในป่า"

"เด็กดี ข้าไปไม่นาน"

แต่ตอนนี้สติของเซียวลี่เหลียนหลุดลอยไปไกลแล้ว จิตใต้สำนึกที่เหลืออยู่คือความหวาดกลัวที่จะต้องอยู่คนเดียว นางฉุดร่างของเขาลงมา พลางซบหน้าลงบนอกกว้าง

"อยู่กับข้าก่อนนะ"

เฟิงซวนที่ล้มตัวนอนบนพื้นอย่างกะทันหัน รู้สึกแปลกใจไม่น้อย แต่ร่างอ่อนนุ่มของเซียวลี่เหลียนที่นอนก่ายอยู่บนร่าง ทำให้อารมณ์ของบุรุษเพศเริ่มตื่นตัวขึ้นมา

มือเนียนคู่นั้นปัดป่ายไปมาบนแผ่นอกของเขา โดยเฉพาะริมปากแดงราวกับผลผิงกั่วคู่นั้น ช่างน่าลิ้มลองไม่น้อย ลมหายใจร้อนรุ่มของนางมีกลิ่นเหล้าลอยออกมาจางๆ

"เจ้า...ไม่อยากให้ข้าจากไป"

"ใช่ ท่านต้องอยู่กับข้า"

หญิงสาวสอดมือเข้าไปในสาบเสื้อของเขาและลูบไล้ไปมา

"อุ่นมือดีจริง"