เพชรพระอุมา ตอน ป่าโลกล้านปี เล่ม 17

เงาปีกอันเป็นพืดหนังประกอบด้วยเล็บอันแหลมคม กระพือตัดอากาศตรงเข้ามาราวกับลมเพชรหึงห่างขึ้นไปเบื้องบนศีรษะไม่เกิน ๑๐๐ หลา แต่ละปีกที่กางแผ่ออกไปนั้นยาวเหยียดรวม ๒๐ ฟุต จะงอยปากอันแหลมคมยาวเป็นวา เหมือนอีกาปากเหล็กในอบายภูมิ แลหงอนยาวงอนโค้งเหนือศีรษะเป็นตะขออยู่เบื้องหลัง “กระจายออก ยิงปะทะเร็ว!” รพินทร์ตะเบ็งเสียงแข่งกับลมปีกที่อื้ออึงอยู่เหนือศีรษะพร้อมกับผลักดารินผู้มัวยืนตะลึงจ้องค้างอยู่ให้พ้นทาง!