ใครว่ารักไม่ต้องพยายาม

"พี่ไม่หึง ไม่หวง ไม่ใช่คนแบบนั้น" เธอสบตาคนตรงหน้าเมื่อเขาพูดมาแบบนั้น คงอยากจะแก้ต่างให้ตัวเองหลังจากที่พวกเพื่อนๆ ต่างพากันบอกว่าเขาทั้งขี้หึง แล้วก็ขี้หวง

"เอยเข้าใจค่ะ" เธอส่งยิ้มให้ ยืนยันว่าเข้าใจจริงๆ ก่อนจะทรุดนั่งลงข้างเขา ระหว่างนั้นก็ลดใบหน้าลงตอบแชทที่ค้างไว้

"คุยกับใคร" พี่ไม้ขยับมานั่งซ้อนด้านหลัง เขากระชับร่างเธอเข้ามาแนบชิด ใบหน้าคมเกยอยู่ที่ไหล่เธอ

"อ้อ ตอบแชทยูค่ะ" เธอตอบรับ มือก็ตอบแชทยู เพื่อนร่วมรุ่นที่ได้จับคู่ทำรายงานด้วยกัน แต่เหมือนสัญญาณจะมีปัญหา เมื่อส่งไม่ไปก็ตั้งท่าจะผุดลุกขึ้น แต่คนด้านหลังรั้งไว้

"ไปไหน?" 

"ไปโทรคุยตรงระเบียงค่ะ สัญญาณไม่ดีเลย" เอิงเอยโชว์หน้าจอให้แฟนตนเองดู

"โทรเลยสิ ตรงนี้สัญญาณดีกว่า"

"คะ?...แต่" เธอกำลังจะท้วงแต่เมื่อได้ประสานสายตากับคนที่มองมานิ่งๆ จึงเปลี่ยนเป็นตอบรับแทน "ค่ะ"

ในใจยังแอบท้วง....ในห้องสัญญาณจะไปดีกว่านอกระเบียงได้ยังไง

เธอตั้งท่าจะกดโทรออกหาคนที่คุยแชทค้างไว้ แต่คนด้านหลังเอื้อมมือมารั้งไว้ เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "คุยแบบนี้จะไปรู้เรื่องอะไร วิดีโอคอลสิ"

"ยังไงนะคะ?" คราวนี้เธอหน้าเหวอ หลุดถามเสียงดัง 

"วิดีโอคอลเลย จะได้ชัดเจน" 

ชะ...ชัดเจนอะไร!

เขาไม่รอให้เธอตอบรับ จัดการเปลี่ยนเป็นโหมดวิดีโอคอลแทน หลังจากนั้นก็ดึงเธอมากอดจากทางด้านหลังอีกครั้ง ปรับเปลี่ยนมุมให้เห็นทั้งใบหน้าเธอและใบหน้าเขาเต็มหน้าจอ

"รับแล้ว...คุยเลยสิ" เสียงเรียบเอ่ยขึ้นเมื่อหน้าจอปรากฏฝ่ายตรงข้าม

"..."

ทำไมดูเหมือนว่าสิ่งที่เพื่อนเขาเตือน...จะไม่เกินจริงสักเท่าไหร่

***************

"แล้วถ้าเอยไม่พยายาม...เอยจะได้มายืนอยู่ตรงนี้เหรอคะ"

"..."

"เอยผิดมากเลยเหรอคะที่พยายามเพราะพี่ไม้"

****เอาพี่ไม้มาเสิร์ฟค่าาาาาา เรื่องนี้เป็นเรื่องของเพื่อนในกลุ่มพี่นอร์ธจากเรื่อง 'เมื่อไหร่จะรู้ว่ารัก' จะเป็นเหตุการณ์หลังจากนั้นหนึ่งปี สามารถอ่านแยกกันได้ค่าาาา