บำเรอรักเจ้าชายทมิฬ

สปอยเนื้อหา

"ไปเอาน้ำมาล้างทรายจากเท้าของฉัน" สุรเสียงดุดันสั่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวกว้าง รอให้เพียงทรายนำกะละมังน้ำมาทำความสะอาดเท้าให้

"เพคะ"

เพียงทรายทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้น ค่อยๆ ประคองข้อเท้าใหญ่ของฮานีฟวางลงในกะละมังใบเล็กอย่างช้าๆ มือเรียวบรรจงชำระล้างเม็ดทรายที่ติดเท้าออก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไรต่อ เสียงทุ้มก็แผดดังขึ้นจนมือเธอชะงัก

"เธอก็เหมือนทรายที่อยู่ใต้เท้าของฉันแบบนี้แหละเพียงทราย ต่อให้เธอพยายามหนีหรือไปจากฉันมากแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ไม่มีทางวันหนีฉันพ้น!"

แม้ใจกำลังรวดร้าวกับคำพูดดูแคลน แต่หญิงสาวทำได้เพียงนิ่งเงียบ เพราะรู้ว่าต่อให้พูดอะไรออกไป รังแต่จะทำให้ฮานีฟหงุดหงิดใจมากกว่าเดิม

"อย่ามาเงียบใส่ฉัน!" มือแกร่งกระชากปลายคางของเพียงทรายให้เชิดขึ้น เพื่อที่เขาจะมองหน้าของเธอได้ถนัดมากกว่าเดิม

"หม่อมฉันเจ็บเพคะ"

"อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอคุยอะไรกับอาลี เธอคงอยากหลุดพ้นจากคำว่านางในจนตัวสั่นสินะ และเธอคงรู้ว่าถ้าเธอแต่งงานออกไป เธอจะไปจากที่นี่ได้"

"หม่อมฉัน..."

"อย่าคิดว่าฝันนั้นจะเป็นจริง เพราะฉันจะไม่มีทางยอม"

"แล้วองค์ชายจะทรงกักขังหม่อมฉันไว้เพื่ออะไรเพคะ ในเมื่อพระองค์ทรงเกลียดชังหม่อมฉันอยู่แล้ว การที่หม่อมฉันจะไปให้พ้นจากสายพระเนตร ย่อมเป็นที่พอพระทัยของพระองค์มากกว่ามิใช่หรือ"

"หุบปาก! แล้วทำไมฉันต้องปล่อยให้คนอย่างเธอหนีไปมีความสุขด้วย ยิ่งฉันเห็นเธอทรมานแบบนี้ ฉันก็ยิ่งชอบและสะใจ ผู้หญิงอย่างเธอมันสันดานโจรเหมือนพ่อของเธอนั่นแหละ"