Hot Rule ฉีกกฎรัก

Hot Rule ฉีกกฏรัก

[โปรด x ไหม]

••××××ו•

"หายไปไหนมา!"

คำถามนั้นทำให้แพรไหมชะงัก หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม

เอ๊ะ…นี่เขาจำฉันได้เหรอ?

แล้วเราไปสนิทกันตอนไหนถึงมีสิทธิ์ถามแบบนี้

เธอกลืนน้ำลาย พยายามตั้งหลัก ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ขาจะยังสั่นอยู่ก็ตาม

"ฉัน…ไปไหนมา ก็ไม่เห็นต้องรายงานคุณเลยนี่"

พูดจบก็แทบอยากปรบมือให้ตัวเอง ถึงเสียงจะสั่นนิดหน่อยแต่ใจสู้ร้อยเปอร์เซ็นต์

โปรดจ้องเธออีกครั้ง เหมือนคำตอบนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้ยิน เหมือนมีบางอย่างติดค้างอยู่ในใจ บางอย่างที่หกปีไม่เคยทำให้มันหายไป

แพรไหมขยับถอยอีกก้าว หลังชนกับประตู หัวใจเต้นแรงจนคิดว่าถ้าเขาขยับมาอีกนิด เธออาจจะร้องขอชีวิตจริงๆ

ใจเย็นนะ…เขาไม่กินคน อย่างมากก็แค่สายตาน่ากลัว

แต่ถึงจะกลัวแค่ไหน เธอก็รู้ตัวดีว่า ครั้งนี้เธอจะไม่เป็นเด็กผู้หญิงที่ยืนร้องไห้อยู่เงียบๆ อีกแล้ว และโปรดเอง ก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่เด็กคนเดิมที่เขาเคยมองผ่านอีกต่อไป

บรรยากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินช้าๆ

แพรไหมยืนอยู่หลังประตู มือยังจับลูกบิดแน่นเหมือนมันจะช่วยชีวิตเธอได้ในยามคับขัน ขณะที่โปรดยืนอยู่ไม่ไกล สายตานิ่งขรึมเหมือนกำลังไต่สวนพยานในคดีสำคัญ

เขาไม่พูดแต่ความเงียบนั่นแหละที่น่ากลัวกว่าอะไรทั้งหมด แพรไหมกลืนน้ำลาย ตั้งใจว่าจะไม่ถอย ถึงหัวใจจะเต้นแรงเหมือนกลองงานวัดก็ตาม

"เธอยังไม่ตอบคำถามฉัน"

เสียงของโปรดดังขึ้นในที่สุด เรียบ เข้มและจริงจังจนเธอเผลอคิดว่า นี่เธออยู่ในห้องตัวเองหรือห้องสอบสวนกันแน่

"หายไปไหนมา"

แพรไหมเลิกคิ้วเล็กน้อย พยายามทำหน้าตาให้ดูนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในหัวจะกำลังคิดไปอีกเรื่องหนึ่ง

หายไปไหนมา…

อืม ถ้าตอบว่าไปต่างประเทศตามพ่อไปทำงาน ฟังดูจะยาวเกินไปไหมนะ หรือควรตอบสั้นๆ แบบคนเท่ๆ ว่า…

ไปใช้ชีวิตมาเฉยๆ

"ฉันไปเรียนต่อ" เธอตอบเสียงเรียบ เรียบแบบพยายามไม่ให้สั่น

โปรดหรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนไม่พอใจกับคำตอบที่สั้นเกินไป

"หกปี?" เขาพูดเพียงคำเดียว แต่เหมือนกดน้ำหนักลงบนอากาศทั้งห้อง "ไม่บอกใคร ไม่มีใครติดต่อได้ แล้วอยู่ๆ ก็หายไป"

อ้าว…ฟังเหมือนเขาไม่อยากให้ฉันหายไปจากชีวิตเลยนะ

ทั้งที่ตอนนั้นเขายังบอกว่าไร้สาระอยู่เลย!

"ก็…ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ" เธอตอบพลางยักไหล่เบาๆ ทำเหมือนเรื่องนั้นเป็นแค่บทสนทนาธรรมดา

โปรดก้าวเข้ามาอีกนิด ใกล้พอให้เธอเผลอกลั้นหายใจ

"เกี่ยว!"

อย่าเข้าใกล้สิ!

ฉันยังไม่ได้ทำใจเตรียมรับมือระยะประชิด!

แพรไหมขยับถอยหลังอีกครั้ง แผ่นหลังชนประตูดัง ปึก เบาๆ

"กะ…เกี่ยวยังไงไม่ทราบ" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาไม่ได้อ่อนแอเหมือนในอดีต

โปรดมองเธอนิ่ง นานพอให้เธอคิดว่า ถ้ายืนแบบนี้ต่ออีกนิด เขาอาจจะอ่านใจเธอออกหมดแล้ว

"เธอตั้งใจจะหนีฉันใช่มั้ย"

คำถามนั้นทำให้แพรไหมชะงักไปหนึ่งวินาที

เอ๊ะ?

หนีเขาเหรอ เธอหัวเราะออกมาเบาๆ หัวเราะแบบคนที่กำลังหาทางประคองสถานการณ์

"ฉันไม่ได้หนีคุณ! ฉันแค่…อยากเปลี่ยนบรรยากาศ"

โปรดขมวดคิ้วเหมือนไม่ชอบคำตอบนั้นเอาเสียเลย "เหตุผลอะไรของเธอ"

แพรไหมถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งขึ้น

"จะเหตุผลอะไรคุณก็ไม่เกี่ยวอยู่ดี!"