เอกกลองพิณ เล่ม ๒

"ศึกสงครามกูก็ยกทัพไปชนะมาครั้งต่อครั้ง

ใยกูต้องยอมแพ้ในศึกรักครั้งนี้ด้วย!"

"เพ้อเจ้ออะไรของมึงไอ่ขุนเอก กูบอกให้ไปตักน้ำใส่โอ่ง!"

"เมียจ๋าอะ! ใช้ไอ้พิณมันสิ"

"ไอ้พิณมันช่วยข้าตากข้าวอยู่ไม่เห็นรึ"

"นี่ไง จะพลอดรักกันสองคนอีกล่ะสิ"

"ถ้ามึงยังมิไป ดูท่ากูจะเลือกอยู่กับไอ้พิณแค่สองคนแล้วจริงๆ"

"ฮือออ ก็ได้  ข้าไปตักน้ำแล้วก็ได้จ้า"

*_________________*

"ไอ้พิณมันโง่ ผัวมันเป็นสเลเตเหมือนมัน ยังหลงไปเอาอีก"

"มึงว่าใคร! ไอ้บัดซบ!"

"พี่เอก! ปล่อยเขาไปเถอะจ้ะ พิณไม่อยากมีเรื่อง"

"ถ้าใครมาว่าเมียของเมียกูอีก กูจะเอาเลือดหัวมันออก!"

ระนาดเอก ผัวของกลอง ซึ่งกลองเป็นผัวของพิณ ตะคอกคนทั้งตลาดตาถมึงทึง บังอาจมาว่าเมียของเมียเขาได้ยังไง

ถึงจะไม่ค่อยชอบหน้าเมียของเมีย  แต่มาว่าเมียของกลอง เท่ากับว่าเขาด้วย ไอ้เอกคนนี้ยอมไม่ได้

............

"ไอ้กลอง มึงเป็นเมียไอ้เอก แล้วก็เป็นผัวไอ้พิณนะเหรอ"

"วิปริตวิปลาส"

"ป้าก็หาผัวมาเอาสักคนสิจ๊ะ! ปากจะได้เอาไว้อมไข่บ้าง ไม่ใช่นินทาแต่ชาวบ้านเขา" - ขุนเอก