เลขานางร้ายของท่านประธานมาเฟีย

“นี่มันนางร้ายแน่นะวิ? ร้ายภาษาอะไรนิ่งเป็นสากกะเบือให้เค้าด่าอยู่ได้! ถ้าเป็นฉันนะ... พ่อจะซัดให้หน้าแหกตั้งแต่นาทีแรกที่อ้าปากด่าเลยคอยดู!”

“จิ๊...ไม่ได้เรื่อง!”

ยิ่งอ่านข้ามไปเห็นเนื้อหาในช่วงท้าย อันดาก็ยิ่งสะบัดหัวอย่างหงุดหงิด เธอตัดสินใจกดปิดหน้าจอมือถือลงอย่างอารมณ์เสีย หลังจากไล่อ่านไปเพียงยี่สิบกว่าตอนแล้วทนไม่ไหวจนต้องกดข้ามไปดูตอนจบที่แสนจะรันทด นางร้ายที่ชื่อเหมือนเธอต้องตายอย่างอนาถเพียงเพราะความซื่อบื้อไม่ทันคน

“ถ้าเป็นฉันนะ...พระเอกก็พระเอกเหอะ ต่อให้หน้าหล่อออร่าโอปป้าแค่ไหน เจออันดาคนนี้เข้าไปจะด่าให้เสียหมาจนจำทางกลับบ้านไม่ถูกเลยคอยดู!” อันดาพึมพำบ่นพึมพำกับความมืดในห้องนอน หากเธอเป็นอันดาในนิยายก็คงจะร้ายให้สมกับเป็นนางร้ายที่ถูกนางเอกแย่งคนรักไปนั่นแหละ

“โอ๊ย...หงุดหงิดชะมัด มือน่ะมีไว้บีบน้ำตาอย่างเดียวหรือไงฮะ? ซัดหน้ามันไปเลยสิ!” เธอโวยวายทิ้งทวนอีกครั้งพลางนึกถึงท่านมวยไทยที่เพิ่งซ้อมมา คิดแล้วก็แค้นแทนยัยอันดาในนิยายที่นิสัยช่างต่างกับเธอสุดขั้วราวกับฟ้ากับเหว

“เฮ้อออ เครียดเรื่องงานไม่พอ จะอ่านนิยายแก้เครียดดันมาเครียดกว่าเดิมอีก ยัยอันดาเอ๊ย!”

อันดาถอนหายใจทิ้งตัวลงซุกหน้ากับหมอนท่ามกลางความเงียบสงัด กว่าจะข่มตาหลับลงได้ก็กินเวลาไปหลายนาที ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับภาพใบหน้าหล่อเหลาแต่สันดานเลวของพระเอกในนิยายเรื่องนั้น

แต่ทว่า...

#ไม่มีนอกกายไม่มีนอกใจล้าน%