อยู่สถาพร

ตึกสองคูหาสีเปลือกไข่ซีดจางตามกาลเวลา เด่นตระหง่านอยู่ตรงข้ามโรงเรียนอยู่สมบูรณ์วิทยา ที่นั่นคือร้านขายเครื่องเขียน อุปกรณ์การเรียน ป้ายไม้หน้าร้านเขียนด้วยตัวหนังสือสีขาวเรียบง่ายว่า ‘อยู่สถาพร’ เหนือประตูเหล็ก ที่ถูกเปิดออกตรงเวลาทุกวัน ยามหกโมงเช้า ชายเจ้าของร้านจะหยิบไม้ขนไก่ที่วางบนตู้กระจกสูงระดับเอว มาปัดฝุ่นบนชั้นไม้ที่เรียงรายไปด้วยดินสอ ปากกาหลากสี สมุด รวมถึงหนังสือเรียนบางวิชาอย่างเคยชิน ไม้ขนไก่ถูกเคลื่อนไปช้าๆ ทั่วร้าน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นไม้กวาดที่วาดบนพื้น ทุกอย่างกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว

ราวๆ เกือบเจ็ดโมงเช้า เด็กๆ ในชุดนักเรียน ก็เริ่มทยอยกันเข้ามา เลือกซื้อดินสอ ปากกา ยางลบ หรือสมุดเล่มใหม่ก่อนเข้าโรงเรียน กลิ่นกระดาษอ่อนๆ กับเสียงเจี๊ยวจ๊าวของลูกค้าตัวน้อย ทำให้รอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้าเจ้าของร้านและลูกจ้างไม่รู้จาง บ้างหยอกล้อกันอย่างเป็นกันเอง บ้างถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกับผู้ปกครองที่แวะมาส่งลูกหลาน ช่วงเวลาก่อนออดโรงเรียนดังขึ้นนั้น ภายในร้านยิ่งคึกคักเป็นพิเศษ

ร้านอยู่สถาพรเป็นร้านเก่าแก่ ที่อยู่คู่คนอำเภออยู่สมบูรณ์มาเกือบห้าสิบปี เจ้าของร้านปัจจุบันเป็นรุ่นที่สอง มีชื่อเดียวกับร้าน เพราะผู้เป็นบิดาซึ่งก่อตั้งร้านขึ้นมาในวันวาน ตั้งชื่อตามลูกชายคนเดียว ราวกับฝากทั้งความหวัง ความทรงจำและชีวิตไว้กับสถานที่แห่งนี้

แลอำเภออยู่สมบูรณ์นี้เป็นอำเภอเล็กๆ ที่ห่างจากอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ไม่ไกลนัก มีคลองสมบูรณ์ไหลผ่าน ร้านรวงมีมากมายเหมือนในอำเภออื่นๆ และมีหลายร้านที่ติดปากติดหูคนมาช้านาน ได้แก่ ร้านอยู่สถาพร ร้านขายขนมไทยที่อยู่อีกฟากฝั่งคลอง ที่ผู้คนมักเรียกกันติดปากว่าร้านคุณยายต้นคูน เพราะมีต้นคูนสองต้นอยู่ตรงทางเข้าร้าน ร้านอาหารเปิดใหม่ได้ไม่ถึงสิบปี อยู่ติดถนนเลียบคลองอย่างอยู่พุง หากมองหาที่พักก็ยังมีเกสต์เฮาส์เล็กๆ อย่างอยู่เจริญ

วิถีชีวิตของผู้คนในอำเภอแห่งนี้ยังคงเรียบง่าย รอบด้านโอบล้อมไปด้วยธรรมชาติ เป็นบรรยากาศที่สงบ อบอุ่น มีเสน่ห์ และรอวันถูกนักท่องเที่ยวค้นพบ

++++++++++++++++++

"มานั่งทำหน้าเศร้า เป็นนางเอกมิวสิกอะไรตรงนี้ ยัยขี้แย"

ถ้ามีคนถามว่า ไม่อยากเจออะไรมากที่สุด นานาสามารถตอบได้เลยว่า ไม่อยากเจอแฟนเก่า! พอรู้ว่าคนที่นั่งข้างๆ ไม่ใช่ภาพลวงตา จึงเบือนหน้าหนีทันที พร้อมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อสงบจิตสงบใจ

"ว่าไง พี่ถามไม่ตอบ เดี๋ยวนี้หยิ่งเหรอ"

"ไม่อยากพูดด้วย"

สงบจิตสงบใจพอได้แล้ว แต่ให้สงบปากอาจจะยัง

"ทำไม เดี๋ยวนี้สวยแล้วหยิ่งเหรอ"

"อย่ามาหาเรื่องนะพี่ปั้น"

"เออ จำชื่อกันได้ด้วยนี่"

"ไม่ใช่คนความจำเสื่อม"

"อืม เห็นนั่งเหม่อๆ นึกว่าต้องส่งโรงบาลจิตเวชซะแล้ว"

นานาค้อนตาคว่ำ ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวแรงอย่างบ้าคลั่ง เราไม่ได้เจอกันมากี่ปีแล้วนะ แต่ก็นานมากทีเดียว

"ตกลงว่าต้องไปหาหมอไหม"

"พี่จะมากวนกันทำไม"

"ก็เห็นเงียบไป เมื่อก่อนถ้าพูดแบบนี้ ได้เถียงคอเป็นเอ็น"

"บอกไปแล้วว่าไม่อยากพูดด้วย"

"ทำไม พอเลิกกัน เป็นแฟนเก่า แล้วพูดด้วยไม่ได้หรือไง"

"..."

"หรือว่ากลัวหวั่นไหว"

"หวั่นไหวกับผีสิ คนปากเสียอย่างพี่ ไม่ควรค่ากับคำนั้น"

"คำไหน คำว่ารักเหรอ"

นานาหันไปสบตาเขา เพียรกักเก็บความรู้สึกด้วยการมองตาดุ ทำหน้าตึงๆ

"อย่ามาทำตัวเป็นหมาหยอกไก่แถวนี้"

"ฮุ้ย นี่ไก่เหรอเนี่ย ดูไม่มีน้ำมีนวลเอาเสียเลย ผอมกว่าแต่ก่อนตั้งเยอะ"

"พี่ปั้น!"

"อย่าขึ้นเสียง ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว"

"ไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วมาทักทำไม"

"ก็เห็นเหม่อ นึกว่าต้องการความช่วยเหลือ"

"ไม่ได้เป็นอะไร พี่ไปได้แล้ว"

"เออ ไม่เป็นอะไรก็ดี ไปละ"

หา... นานามองตามคนที่ลุกเดินไปอีกทาง ก่อนยกมือหยิกแก้มตัวเองเบาๆ แล้วพบว่ามันมีความรู้สึกเจ็บ

นั่นแปลว่าเมื่อครู่เป็นเขาจริงๆ ที่เข้ามาพูดก่อกวน ดวงตากลมก้มมองมือที่กำกันแน่น

โชคชะตาก็ช่างโหดร้าย ส่งเขามาเห็นตอนเธอนั่งเหม่อ แล้วหัวใจไม่รักดีนี่มันยังไง

หวั่นไหวกับแฟนเก่างั้นเหรอ เลิกฝันไปเหอะ มันไม่มีทางเป็นไปได้

++++++++++++++++++

Welcome to อำเภออยู่สมบูรณ์ค่า

นิยายชุดจักวาลอยู่สมบูรณ์ มีหนุ่มสาวแก๊งของดีอำเภออยู่สมบูรณ์ดำเนินเรื่องราวนั้น เดินทางมาถึงเล่มที่เจ็ด อันประกอบไปด้วย อยู่สมบูรณ์ คูนผลิรัก อยู่ดี มีแฮง ฮักสมบูรณ์ อยู่พุง ชะรอยว่ายังรัก และเล่มปัจจุบันคือ อยู่สถาพร

กล่าวยินดีต้อนรับแล้ว พลิกหน้าต่อไป ก็ขอต้อนรักคุณผู้อ่านสู่อำเภออยู่สมบูรณ์ค่ะ แวะซื้อดินสอ ปากกา หรืออุปกรณ์การเรียนต่างๆ ที่ร้านอยู่สถาพร (แปะพิกัด หน้าโรงเรียนอยู่สมบูรณ์ค่า)

ขอบคุณนักอ่านทุกๆ ท่านที่ยังสนับสนุนผลงานกันเรื่อยมา รวมถึงท่านที่พบกันผ่านตัวอักษรเป็นครั้งแรกนะคะ

*ระบบ IOS ซื้อผ่านหน้าเว็บถูกกว่าค่า*