หวนคืนสู่อ้อมกอดของวายุ

ภายในห้องน้ำตอนนี้มีร่างบางยืนเอาเเขนท้าวกับขอบอ่างล้างมือ เธอจ้องมองคนในกระจกอย่างน่าสมเพช ภาพเงาสะท้อนของตัวเองยืนร้องไห้ เดลต้าไม่เคยปิดบังสายตาที่เจ็บปวดในอดีตของตัวเองได้เลย

เธอใช้เวลาปรับอารมณ์ตัวเองค่อนข้างที่จะนานพอสมควร ก่อนจะเดินออกห้องน้ำมา พบกับวายุที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ไม่ไกล เธออยากจะเดินเลี่ยงไปทางอื่นแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะทางเดินระหว่างห้องน้ำมันมีแค่ทางเดียว 

เดลต้าเลือกที่จะก้มหน้าแล้วเดินผ่านเขา ราวกับคนไม่รู้จัก วายุรู้สึกหงุดหงิดกับการกระทำของเธอ เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงใช้เท้าบี้จนเละและเดินตามหญิงสาวไไป

"อ๊ะ!" เดลต้าที่กำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู กลับถูกวายุกระชากแขนให้เดินไปตามทางข้างหลังร้าน ท่ามกลางสายตาของพนักงานนับสิบชีวิต แต่ไม่มีใครกล้าช่วยเธอเพราะวายุเป็นเพื่อนของโปรแกรมเจ้าของร้าน ใครก็ไม่อยากมีปัญหาเพราะวายุขึ้นชื่อว่าโหดที่สุด

"คุณลากฉันมาทำไม" เดลต้าเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองและเขาใหม่ เขาสรรพนามที่เธอเรียกมันค่อนข้างขัดหูของเขา

"อะไรนะ" นี่เธอกล้าเรียกเขาว่าคุณ

"ดูปากฉันนะ คุณลากฉันมาทำไม" เธอชี้ที่ปากตัวเองก่อนจะเน้นทีละคำให้เขาได้ยิน

อื้อ เขาดึงคอร่างบางเข้าหาตัวเองทันที ริมฝีปากหนาจูบลงบนปากอวบอิ่มของเธอ ลิ้นกวาดชิมหาความหวานในโปรงปาก เธอพยายามดันตัวเขาออกแต่ไม่เป็นผล

เขาค่อยๆถอนจูบออก เดลต้าที่รู้ตัวว่าจะเป็นอิสระแล้วเธอรีบผลักคนตรงหน้า ทำให้เขาเซเล็กน้อยเธอใช้จังหวะยกมือข้างขวาฟาดลงบนหน้าเขาทันที

ใบหน้าคมมีรอยฝ่ามือของเดลต้าอย่างเห็นได้ชัด เขารู้เจ็บแปล๊บมือหนายกขึ้นมาลูบใบหน้าตัวเอง ก่อนจะยกยิ้มและเดินเข้าใกล้คนตรงหน้า

"จะทำไร" เดลต้าค่อยๆถอยหลังชิดกำแพง

"เรียกเฮียวาเหมือนเดิม" วายุต้องการให้เดลต้าเรียกเขาแบบเดิม

"ไม่" เธอยังค้านหัวชนฝา

"ได้! งั้นจูบอีกรอบ" วายุมองเธอด้วยสายตาที่หื่นกระหาย มือหนาใช้นิ้วเกลี่ยริมฝีปากบาง 

"ก็ได้ เฮียวา พอใจยัง" เธอยกมือเป็นเกราะกำบังไม้ให้ตัวเขาแนบชิดตัวของเธอ

"ยัง"เขามีอะไรจะถามเธอมากมาย

"อะไรอีก" เดลต้าถามอย่างสงสัย 

"หายไปไหนมา" วายุเอ่ยขึ้นเขาแค่อยากรู้ว่าหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นเดลต้าหายไปไหน เพราะทางมหาลัยบอกเธอลาออกไปแล้ว วายุใช้เส้นสายของครอบครัวที่มีตามหาเธอแต่ก็ไม่พบ

"ขอไม่ตอบ" 

"ตอบ" เขากระชากแขนเธอให้เข้าหาตัวเอง

"ไม่" เดลต้าจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง วายุชะงักไปเพราะเขาาไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้จากเธอเลยสักครั้ง

"จิรัชญา!!!" วายุขึ้นเสียงกลับใส่เธออย่างเหลืออด เขาพยายามที่จะใจเย็นคุยกับเธอดีๆ 

"อะไรคะ คุณวายุภัค"

"เราคุยกันดีๆได้ไหม เรื่องวันนั้น....." เขาอยากจะขอโทษและอธิบายให้เธอเข้าใจ

"เรื่องวันนั้นไม่มีอะไรต้องคุยค่ะ เฮียตัดสินเดลไปแล้ว" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ก่อนจะเดินออกไป

"เดี๋ยวก่อนเดล" เขารั้งแขนเธอไว้โดยที่เธอไม่แม้แต่หันกลับมา

"เฮียขอโทษ" 

"ค่ะ ถ้าเจอช่วยทำเป็นไม่รู้จักกันด้วยนะคะ" พูดจบ เดลต้าเดินออกไปทันทีปล่อยให้วายุยืนอยู่ที่เดิมกับความรู้สึกที่หลากหลาย.