ป้าไม่แก่แค่แพ้เด็ก

“เรียกใครป้า! ตบปากแตกเลยดีไหมห้ะ!”

เมื่อ ‘ลลิน’ นักเขียนนิยายวายวัย 35 ปี เจ้าของทรวดทรงนาฬิกาทรายคัพซี ต้องหนีอาการสมองตันจากกรุงเทพฯ กลับสู่บ้านสวนสุพรรณบุรีเพื่อหาแรงบันดาลใจ แต่แรงบันดาลใจยังไม่ทันมา เธอก็ดันขับรถเบนซ์สุดรักไปปะทะกับมอเตอร์ไซค์เด็กแว้นกลางสี่แยกดินแดงเข้าอย่างจัง!

แทนที่จะได้คำขอโทษ ลลินกลับต้องปรี๊ดแตก เมื่อคู่กรณีคือเด็กหนุ่มร่างสูง ในชุดนักเรียนหลุดลุ่ย ที่นอกจากจะไม่สลดแล้ว ยังบังอาจเรียกเธอว่า ‘ป้า’ ทุกคำ!

“ขี่มอเตอร์ไซค์ยังไงห้ะ! ไม่มีตาหรือไง พุ่งออกมาเหมือนหมาโดนน้ำร้อนลวกแบบนี้!” ลลินแผดเสียงใส่ด้วยความโมโหที่เห็นกันชนรถยุบ

“อ้าว... แล้วคุณป้าขับรถยังไงไม่ชะลอเล่า พวกผมก็ขี่ของพวกผมอยู่ดีๆ” เขตต์ตอบกลับหน้าตาย พร้อมสายตาพราวระยับที่มองสำรวจอกคัพซีของเธออย่างถือวิสาสะ

“กรี๊ด! ไอ้เด็กเปรต! แกเรียกใครป้า! ตบปากแตกเลยดีไหม!”

“ก็เรียกป้านี่ไง จะกรี๊ดทำไมหนวกหูชะมัด... ชุดก็สวย คนก็น่าจะสวย แต่ทำไมดุเหมือนหมาแม่ลูกอ่อนเลย”

ความซวยยังไม่จบเพียงเท่านี้ เมื่อเธอพบว่า ‘ไอ้เด็กเปรต’ คนนั้น คือ ‘เขตต์’ ลูกชายวัย 18 ของแฟนเก่าเธอเอง!

จากคู่กรณีที่เหม็นขี้หน้า สู่ความสัมพันธ์ลับๆที่เริ่มต้นด้วยความแค้นแต่จบลงบนเตียง เมื่อเด็กแสบที่เธอเคยตราหน้า กลับกลายเป็น ‘เด็กเลี้ยง’ ที่พร้อมจะใช้ ‘อาวุธลับไซซ์ 60++’ ชดใช้ค่าเทอมคืนให้เมียรุ่นพี่ไปตลอดชีวิต!