เวชระเบียนในถังขยะ ความจริงที่รักษาไม่ได้จากห้องตรวจหมายเลข 2

บันทึกเวชระเบียนภายใน (Internal Clinical Note) รหัสบันทึก: #7-REF-001 วันที่: 12 มกราคม 256X ผู้บันทึก: นพ. *** (Psychiatrist / Psychotherapist) สถานที่: เวชกรรมคลินิกเฉพาะทางจิตเวช (เขต***)

วัตถุประสงค์ (Objective/Observation)

สภาพแวดล้อมทางกายภาพ (Physical Environment) ของคลินิกในวันนี้: อุณหภูมิห้อง 25.5 องศาเซลเซียส ความชื้นสัมพัทธ์ในเกณฑ์มาตรฐาน มีกลิ่นระเหยของ Camellia sinensis (ชาขาว) เจือจางเพื่อกระตุ้นระบบ Parasympathetic Nervous System ของผู้ป่วยที่มารับบริการ ลดทอนความตื่นตระหนก (Hyperarousal) จากเสียงจราจรภายนอกถนนเพชรเกษมที่ตัดผ่าน

เสียงพัดลมโคจร (Oscillating Fan) รุ่นเก่าทำหน้าที่เป็น White Noise กลบเสียงรบกวนความถี่ต่ำจากภายนอก ช่วยรักษาความลับระหว่างการสนทนา (Auditory Privacy) แสงสว่างในห้องตรวจเป็นแบบ Warm White ประมาณ 2700K เพื่อป้องกันการกระตุ้น Cortisol ในระดับสูงเกินไปขณะทำการ Interrogation หรือ Therapeutic Alliance

การประเมินสภาพจิตเบื้องต้น (General Appearance & Mental Status)

วันนี้ไม่มี Case ใหม่ แต่มีการทบทวน Case Old Record เพื่อปรับเปลี่ยน Therapeutic Approach ผมนั่งพิจารณาข้อมูลผู้ป่วยผ่านหน้าต่างตึกแถวชั้นสอง กลิ่นอายความเก่าของย่านฝั่งธนฯ มักดึงดูดกลุ่มคนไข้ที่มีความเปราะบางทางโครงสร้างครอบครัว (Socio-cultural stressors) และมีความหวาดระแวงต่อระบบโรงพยาบาลรัฐขนาดใหญ่ (Systemic Mistrust)