พ่อครูสีไพร

จงจำไว้แค่...

' อย่าขัด อย่าหา อย่านำพามา และอย่าตามไป '

สีไพร เกิดในครอบครัวถือศีลเคร่งครัดมาก นานมาเเล้วต้นตระกูลของเขาคือหมอผีขนานหนึ่ง รู้ทั้งสมุนไพร และของที่สามารถนำมาทำอาถรรพ์ได้ แม้จะไม่ถึงกับเป็นไสยวิชาสายดำโดยตรง แต่ของบางอย่างที่เก่าแก่ของบรรพบุรุษ ก็ยังแฝงอยู่ในกายของเขา จำต้องเรียนรู้ไว้ เพื่อสืบทอดวิชา รักษาไม่ให้สูญหายไปตามกาลเวลา

ปัจจุบันแม้จะไม่ได้เรียกเรือนพ่อครูตามบิดาของสีไพรแล้ว แต่คนในหมู่บ้านรุ่นเก่าๆ ผู้เฒ่า ตา ยาย ก็ยังมักเรียกตัวเขาเช่นนั้นเรื่อยมา

เเอ๊ดดดด...

" ละ... พ่อครู? "

โทนเสียงอ้อนของขมิ้นเกือบกลับลำไม่ทัน เมื่อแง้มประตูออกไปเจอร่างอื่นที่ไม่ใช่คนในบ้าน

" ดูมึงมีความสุขมากจริงๆ นะ "

คำถากถางแรกทำเอาขมิ้นแทบอยากจะฟาดประตูปิดใส่หน้าคนถามทันที แต่ด้วยความที่วันนี้อีกฝ่ายเป็นแขกของบ้าน ขมิ้นจึงทำได้แค่ยิ้มรับน้ำใจอย่างเจื่อนๆ

" จ๊ะ? "

" อยากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก็เรื่องของมึง "

" แต่ถ้ากูจับตัวมึงได้เมื่อไหร่ "

" กูจะทำให้มึงเจ็บกว่าที่ละออโดน เป็นร้อยเป็นพันเท่า " ...มับ!

" กูกล้าบอกกับมึงไว้ตรงนี้ได้เลย "

" ว่ามึงจะไม่มีวันเป็นสุข " กึก!

ฝ่ามือหนาบีบหัวไหล่มนทั้งสองข้างแน่นระบายความโกรธ ยิ่งอีกคนช้อนมองด้วยสีหน้าไม่รู้ พ่อครูสีไพรก็ยิ่งทำมันรุนแรงขึ้น

" ขะ ขมิ้นเจ็บ "

" มึงไม่เจ็บหรอก คนที่เจ็บคือละออ "

" คนที่สูญเสียทุกอย่างไปคือพี่ของมึง " พึ่บ!

" อึก!! "