คนที่หมดใจ

คำโปรย

----------

"เราเลิกกันเถอะนะ"

คล้ายหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อได้ฟังคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน กุลรดาอยากจะคิดว่าแฟนหนุ่มพูดเล่น เขาอาจจะแค่อยากลองใจ หรือไม่เธอก็ฟังผิดไป

"พี่ขอโทษ แต่พี่เพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ว่าพี่ไม่เหลือความรักให้มายด์แล้ว" ชายหนุ่มมองหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดของหญิงแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่อยากให้ตัวเองใจอ่อนแล้วปล่อยเรื่องให้ค้างคาเพราะความสงสาร

กุลรดาหูอื้ออึง คำพูดของเขาวิ่งวนอยู่ในหัว

พี่ไม่เหลือความรักให้มายด์แล้ว

"ไม่จริงใช่ไหมคะ" กุลรดาถามเสียงเบาหวิว ในหน้าขาวซีดคล้ายกระดาษ น้ำใสเริ่มกลิ้งอยู่บนดวงตาทั้งสองข้าง

"เลิกกันแล้วเรายังเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันได้ หากมายด์มีปัญหาอะไร..."

ชายหนุ่มหยุดพูดเมื่อเห็นอีกฝ่ายน้ำตาร่วงพรู

-----------

"แล้วมายด์ไม่เสียใจหรือคะ" กุลรดาปล่อยโฮออกมาทันที "ตอนนี้มายด์ไม่มีใครมีแต่แม่ มายด์อยากเล่าให้แม่ฟังว่ามายด์เสียใจมากแค่ไหน มายด์อยากให้แม่ปลอบ อยากให้แม่กอด อยากให้แม่บอกว่าไม่เป็นไร แค่นี้ก็ไม่ได้หรือคะ"

-----------

กุลรดาได้ยินเสียงคนรอบตัวคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ตัวเองรู้สึกหัวหมุน เธอคงดื่มไวน์มากไป

"เมื่อไหร่จะแต่งงานกันสักที" เชษฐาเป็นคนถามขึ้น หลังจากที่คุยกันจนหมดเรื่องจะคุย แล้วกุลรดาก็พบว่าเชษฐากำลังถามเธอ

"แต่งงานหรือคะ" กุลรดาทวนคำ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้สมองทำงานอย่างเชื่องช้ากว่าปกติ เมื่อเข้าใจคำถามขอบตาก็ร้อนผ่าว

"พี่เชษเขาถามว่าพวกเธอจะแต่งงานกันตอนไหน" ปรียาถามยิ้ม ๆ ยกมือขึ้นกอดไหล่น้องสาว 

คนถูกถามมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม โยนคำถามให้อีกฝ่าย "ถามพี่นนท์ดูสิคะ ว่าอยากจะแต่งเมื่อไหร่"

สายตาทุกคู่เปลี่ยนเป้าหมายไปจับจ้องที่ชานนท์ทันที

"แล้วแต่มายด์ครับ มายด์อยากแต่งตอนไหนผมก็แต่งตอนนั้น"

"หรือคะ" กุลรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยสายตาที่ตัดพ้อ

ทำไมเขาต้องตอบแบบนี้ ทำไมต้องบอกว่าแล้วแต่เธอ ทั้งที่เขารู้ดีว่าระหว่างเราจะไม่มีงานแต่งงาน

ชายหนุ่มมองดวงตาของเธอที่แวววาวกว่าปกติ เพราะมีน้ำเกลือกกลิ้งอยู่ในนั้น หวั่นใจว่าเธอจะร้องไห้ออกมาต่อหน้าคนในครอบครัว

---------