เกิดใหม่ไปปลูกผักสร้างเมืองกับสามีคลั่งรัก เล่ม 6

ความบอบบางอรชรของนางเมื่อทาบทับอยู่บนเรือนกายสูงใหญ่สีทองแดงกรำแดด ช่างเป็นความแตกต่างที่ลงตัวประดุจงานประติมากรรมชิ้นเอก เสิ่นอวี่หานสูดลมหายใจเข้าลึกจนทรวงอกกว้างกระเพื่อมไหว หมัดหนาทั้งสองข้างที่เคยวางอยู่ข้างลำตัวจิกเกร็งลงบนฟูกนอนจนข้อนิ้วขาวโพลน เส้นเลือดที่ลำแขนและขมับเต้นตุบตามจังหวะชีพจรที่พุ่งทะยาน เขากำลังใช้พลังวัตรทั้งหมดที่มีเพื่อสะกดกลั้นสัญชาตญาณดิบเถื่อน มิให้พลิกกายขึ้นตะครุบเหยื่ออันโอชะตรงหน้า ตามสัจจะที่ลั่นวาจาไว้

นางโน้มกายลงไปเบื้องหน้า ปล่อยให้ปอยผมหอมกรุ่นปัดป่ายผ่านแผงอกกว้างที่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ สัมผัสผะแผ่วประดุจขนนกที่ไล้ผ่านผิวเนื้อร้อนจัด ทำเอาเสิ่นอวี่หานหลุดเสียงครางห้าวลึกในลำคอ ร่างกำยำเกร็งเขม็งประดุจคันศรที่ถูกง้างจนสุดสาย เพียงแค่นางเริ่มต้น เขาก็แทบจะคลุ้มคลั่งตายอยู่รอมร่อ