อย่าให้คลื่นได้ซัด [Enigma x Alpha]

อย่าให้คลื่นได้ซัด [Enigma x Alpha]

ตอนหลัก 26 ตอน

ตอนพิเศษ 9 ตอน [อัปเดตแล้วค่ะ] เฉพาะ Ebook และรูปเล่ม

จำนวนคำจะประมาณ 100,000++ คำ

"เดี๋ยวนี้หายหัวเลยนะมึง หลงเมีย?"

"เด็กนั่นมีอะไรให้น่าหลง"

คลื่นครามพูดอย่างไม่ยี่หระถึงเตวิชญ์ที่ตอนนี้นอนกลางวันอยู่ในห้อง เขานั่งลงตรงกันข้ามแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

ธารธารามีสีหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เห็นคนปากไม่ตรงกับการกระทำแล้วก็อดแซวไม่ได้

"ก็เห็นดูแลดีขนาดนั้น นึกว่าเทิดทูนไว้เหนือหัว"

"แค่กลัวว่าจะไปทำอะไรแผลง ๆ จนแท้งลูกต่างหาก"

คลื่นตอบอย่างติดจะหงุดหงิด แทนที่เขาจะได้นอนกอดเต้ กลับต้องมาเสวนาเรื่องไร้สาระกับไอ้นักข่าวจำเป็น

"แล้วจะมีงานแต่งเมื่อไหร่ ตอนลูกสักขวบหรือสองขวบก็กำลังดีนะ เมียมึงได้ฟื้นตัวเต็มที่ จะได้ดูหล่อ ๆ ตอนถ่ายรูป"

"ไม่มีวันนั้นหรอก กูไม่ได้อยากแต่งงานผูกมัดทางกฎหมาย เวลาหย่ายุ่งยากเรื่องทรัพย์สิน"

สำหรับคลื่นครามการหมั้นหมายที่เกิดขึ้นไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ เขาไม่ได้ตั้งแง่ว่าไม่สมควรรักคนแบบนั้น แต่เขาตั้งมั่นไว้ว่าทั้งชีวิตนี้จะไม่รักใครเลยต่างหาก

เพราะไม่อยากมีจุดจบอันน่าสมเพชเหมือนแม่ตัวเอง…

"เอ้า เห็นปล่อยมีลูกนึกว่าคนนี้จะจริงจัง"

"เต้ก็ไม่ต่างจากคู่นอนทุกคนของกู แค่คนนี้กูตั้งใจจะมีลูกด้วยก็แค่นั้น"

ธารธาราพยักหน้า ทว่าก็มีแต่ความไม่เข้าใจเต็มไปหมด

"แต่ระดับมึงน่าจะเลือกคนที่ดีกว่านี้"

"กูเอาแค่ลูก ไม่ได้จะยกย่องมันเป็นเมีย ไม่จำเป็นต้องดีเด่อะไร"

"แต่เอาทรงเอขี้ยามาเป็นเมียเลยเนี่ยนะ โคตรต่ำกว่ามาตรฐานของมึง"

คิ้วเข้มของคลื่นครามขมวดเข้าหากัน อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกโมโหแทนเตวิชญ์ แต่ก็ต้องยอมรับว่าสภาพอีกฝ่ายในคราวแรกที่เจอกันย่ำแย่มากจริง ๆ

"ชั่ว ๆ แบบนี้สิดี จะได้ไม่มีความเป็นแม่ให้ลูกกูผูกพัน"

"…"

คนที่แอบฟังมานานรู้สึกสะเทือนใจจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ น้ำตารินไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

ใช่… ปฏิเสธอดีตไม่ได้หรอก เขาเคยหลงผิดจริง ถ้าเกิดใหม่ได้เขาก็อยากจะดีอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนกัน

แต่เพราะทำไม่ได้ เลยได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม…

.

.

.

"ไม่… พี่กับลูกคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเต้ ฮึก!"

กายหนาของคลื่นครามสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งถือดีเต็มไปด้วยความอ่อนแอ เขาโอบกอดแม่ของลูกไว้แน่น ซึมซับกลิ่นกายที่ถวิลหา ซึมซับความอบอุ่นที่เมื่อก่อนมองว่าจะครอบครองเมื่อไหร่ก็ได้

แต่ตอนนี้เขารู้ซึ้งแล้วว่าได้สูญเสียคนสำคัญที่สุดไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่อยู่ตรงนี้

"ไม่หรอกโยม ชีวิตเราต่างก็เกิดมาคนเดียว และตายคนเดียว ต่อให้อาตมาจะไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว โยมก็ยังหาความสุขใหม่ ๆ ได้ตราบที่ยังมีลมหายใจ"

"อย่าปิดกั้นตัวเองเลย ดูแลชีวิตตัวเองให้ดีนะโยม และถ้าอยากทำเพื่ออาตมาจริง ๆ ขอฝากดูแลลูกให้ดียิ่งกว่าตอนที่ดูแลอาตมาก็พอ"

เตวิชญ์ผละออกจากอ้อมกอด ลุกขึ้นเต็มความสูงอย่างสำรวม จ้องมองความโศกเศร้าที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นจากคนแข็งแกร่งอย่างคลื่นคราม เขาหลับตาลงพยายามสงบนิ่ง แม้จะทำได้ยากมากก็ตาม

พระก็คน ไม่มีทางที่จะทนได้ทุกอย่าง

"ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมา… อาตมาขอลา"

______________________________

ยินดีที่ถูกคุณนักอ่านค้นพบนะคะ

ตัวละครได้รับผลของการกระทำของตัวเอง ไม่มีการโรแมนติกไซซ์แต่อย่างใด ตื่นรู้กับสิ่งผิดพลาดและปรับปรุงแก้ไข