เกิดใหม่อีกที ข้าขอยืมมือท่านผู้ตรวจการล้างแค้น

เกิดใหม่อีกที ข้าขอยืมมือท่านผู้ตรวจการล้างแค้น

“ข้า ทำผิดอันใด เหตุใดพวกเจ้าจึงใจร้ายกับข้านัก” เสียงนั้นแผ่วเบาแต่ทุกคนในห้องนั้นกลับได้ยินทุกถ้อยคำที่นางเอื้อนเอ่ย

“ใบหน้าของพวกเจ้า ข้าจะจดจำไว้ ไม่ว่าจะต้องเวียนว่ายตายเกิดอีกกี่ภพชาติ ข้าจะกลับมาทวงคืนหนี้เลือดนี้ให้สาสม” ในขณะที่สติของนางกำลังจะหลุดลอยและหัวใจค่อยๆ เต้นช้าลง ร่างกายของนางเริ่มเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ลมหายใจขาดห้วงกระตุกสั่น

“ปึง!” ทันใดนั้นบานประตูห้องหอก็ถูกกระแทกเปิดออกอีกครั้ง ลมหนาวสายหนึ่งพัดพรูพาเอาหิมะแรกของเหมันตฤดูโปรยปรายเข้ามาในห้อง

จื่อรั่วพยายามแหงนมองไปยังทิศทางนั้น ภาพที่เห็นช่างเลือนราง นางเห็นเพียงชายผ้าเสื้อสีแดงเพลิงสะบัดพลิ้วไหว กลิ่นอายของใครบางคนแผ่ซ่านเข้ามาในห้องหอ

แต่ก่อนที่นางจะได้เห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ ลมหายใจสุดท้ายก็ปลิดปลิวหายไปเสียก่อน ดวงตาของนางสิ้นแสงไร้แวว แต่กลับไม่ยอมหลับลงแม้เพียงนิด จิตวิญญาณที่ยังคงวนเวียนอยู่ภายใต้ความอาฆาตแค้นนั้นสลักลึกอยู่กลางคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยพร้อมกับทุกอย่างที่มืดดับลงไปสู่ความว่างเปล่า