กลิ่นฝนคนแปลกหน้า

เชียงใหม่, บนยอดดอยสูงมองเห็นสายหมอกคลอเคลียทิวสน

เสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสมผสานกับเสียงสายฝนต้นฤดูที่ตกกระทบหลังคามุงใบจากของคาเฟ่ไม้สไตล์โมเดิร์นลอฟท์

บราวน์ ในชุดผ้ากันเปื้อนม่อฮ่อมสีเข้มกำลังยืนใช้สมาธิทั้งหมดไปกับการสกัดกาแฟอย่างพิถีพิถัน ดวงตาเรียวคมมองหยดของเหลวสีน้ำตาลเข้มปนทองที่ค่อยๆ ไหลลงสู่แก้วเซรามิกทำมือ

บราวน์ ดีกรีปริญญาตรีบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยชื่อดังอันดับต้นๆ ของประเทศ และใบประกาศนียบัตรขั้นสูงจากสถาบันบาริต้าระดับโลกที่เมลเบิร์น ไม่ได้ถูกนำไปใช้ในตึกสูงระฟ้าในกรุงเทพฯ อย่างที่เพื่อนร่วมรุ่นหลายคนทำ

บราวน์ เลือกที่จะกลับมาสานต่อไร่กาแฟ 100 กว่าไร่ของครอบครัวผู้ปลูกกาแฟดั้งเดิม โดยเปลี่ยนผืนดินของพ่อแม่ให้กลายเป็นแหล่งผลิตเมล็ดกาแฟคุณภาพเยี่ยม และเปิดคาเฟ่เล็กๆ บนยอดดอยนี้เพื่อเป็นพื้นที่สงบของตัวเองและช่วยผลักดันกาแฟของชุมชนออกไปสู่ตลาดโลก

"วันนี้ฝนตกหนักแต่เช้าเลยนะคะพี่บราวน์ คงไม่มีลูกค้าขึ้นมาบนดอยแล้วล่ะมั้ง" น้องพนักงานที่ร้านเอ่ยขึ้นพลางเช็ดโต๊ะ

บราวน์ ยิ้มบางๆ "ไม่มีก็ดีเหมือนกันค่ะ จะได้มีเวลาคั่วกาแฟล็อตใหม่"

สำหรับ บราวน์  ความเงียบสงบ คือ รางวัลที่ดีที่สุดของการอยู่ที่แห่งนี้ หลังจากลุยงานหนักในไร่มาหลายเดือน ความจริงเธอตั้งใจว่าหลังจากปิดร้านวันนี้ เธอจะหยุดพักผ่อนยาวๆ สักหนึ่งสัปดาห์เพื่อชาร์จแบตให้ตัวเองเงียบๆ เน้นแบบ สโลว์ไลฟ์

...แต่ความเงียบนั้นอยู่ได้ไม่นาน

เสียงประตูกระจกของร้านถูกผลักเข้ามาพร้อมกับเสียงกระดิ่งทองเหลือง (กริ๊งๆ) ลมแรงหอบเอาละอองฝนและไอเย็นเข้ามาด้านใน พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวคนหนึ่งในสภาพที่กึ่งเปียกตากฝน แต่สิ่งนั้นไม่ได้ลดทอนความโดดเด่นของเธอลงได้เลย

นารา ยืนหอบหายใจน้อยๆ ผิวขาวจัดของเธอซีดเผือดเพราะความหนาว เสื้อโค้ตตัวยาวแบรนด์เนมราคาแพงมีรอยเปียกชื้นเป็นวงกว้าง

เธอเพิ่งหนีงานออกมาจากกรุงเทพฯ เมืองหลวงที่เต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าที่รีบเร่ง ความกดดันจากกองมรดกและธุรกิจร้อยล้านของครอบครัวที่กำลังจะถูกยัดเยียดให้เธอรับไม้ต่อ นารา ตัดใจทิ้งตารางงานแน่นเอียด................................