เกมชะตาท้าหัวใจ 我不可能不爱你

“คุณควรจะไถ่โทษเรื่องที่ขโมยของผม คืนนั้น...”

ภักดิกานต์ช็อคจนเกือบสติหลุด

เขารู้ว่าเธอขโมยกำไล!

“มากล่าวหาอย่างนี้ได้ไง นายพาใครมาที่ห้องบ้าง อย่ามามั่วลงที่ฉันเดียว”

แถไปละกัน...

“อ๊ะ...นั่นแน่” ชายหนุ่มหรี่ตายิ้มกริ่มอย่างถูกใจ

“พูดอย่างนี้คืออยากรู้ว่าผมพาใครมาที่ห้องหรือเปล่าใช่ไหม”

“ฉันไม่ได้อยากรู้! ”

โว้ย!....ภักดิกานต์ตะโกนก้องในใจ

เป็นนักสืบแท้ ๆ แต่มาโดนไอ้บ้านี่ไล่ต้อน

“ไม่อยากรู้แต่ผมก็จะบอก นอกจากชู่ชู่กับคุณแล้ว ผมก็ไม่เคยพาผู้หญิงอื่นเข้าห้องนะ ผมชัวร์กับตัวเอง แล้วคุณล่ะแน่ใจว่าไม่ได้เอากำไลผมไป? ”

จนมุมซะแล้ว...ผักเอ๊ย!

งานนี้ต้องหน้าด้าน!

“งั้นนายก็ไปแจ้งความบอกว่าฉันขโมยของนาย”

“คุณรู้ว่าผมไม่ทำ”

ชายหนุ่มยิ้มอย่างเป็นต่อ แล้วยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก 

ภักดิกานต์ถอยจนหลังแทบจะติดพนักเก้าอี้

“คุณรู้....” เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะเน้นหนักด้วยประโยคต่อไป

“ว่าผมชอบคุณ! ”