ดวงใจสิบทิศ

ปูนปั้น ชายหนุ่มอายุยี่สิบห้าที่มาจากบ้านนอกเข้ามาเรียนที่กรุงเทพ แม้ว่าจะเรียนจบแล้วแต่ก็ยังไม่คิดที่จะหวนกลับบ้าน แม้ว่าผู้เป็นพ่อจะเทียวคะยั้นคะยอให้กลับเท่าไรก็ตาม ด้วยแต่ด้วยความฝันที่ต่อให้พยายามเท่าไหร่ก็ยังไม่สำเร็จ จึงทำให้เขาตัดสินใจหวนกลับบ้านอีกครั้ง

จนได้มาพบกับ สิบทิศ อดีตนักมวยมือดีที่ต้องวางนวมลงและหันมาเปิดค่ายเองที่บ้าน เพราะชอบทำหน้านิ่งและดูสุขุม จึงนับว่าเป็นที่เคารพของคนในค่าย แต่กลับไม่ใช่กับปูนปั้น ที่ฉายความแสบออกมาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก

“อ้ายสิบ”

“…”

“โอ๊ย! คนเว่านำได้ยินบ่” (โอ๊ย! คนพูดด้วยได้ยินไหม)

“บ่มีปากซั่นเบาะ” (ไม่มีปากเหรอ)

“มี แต่บ่อยากเว่า” (มี แต่ไม่อยากพูด)

แม้จะเพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งแรก แต่พอโดนกระทำเช่นนี้ก็ทำเอาปูนปั้นรู้สึกหัวเสียอยู่มาก และต่อให้จะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่แต่ใบหน้าที่หล่อราวกับภาพวาดก็ทำให้ปูนปั้นไม่อาจสลัดความคิดออกไปได้

“เดี๋ยวสิเฮ็ดให้หลงปูนปั้นคนนี้จนโงหัวบ่ขึ้นเลย”