วันหนึ่งดอกไม้จะร่วงโรย

ดอกไม้ที่เคยสวยงาม กลิ่นหอมที่เคยมีเอกลักษณ์ ความดึงดูดใจของสายตาที่เคยมอง เมื่อเวลาผ่านไปทุกอย่างที่เคยสวยงามก็จะถูกเปลี่ยนสภาพเป็นความโรยราอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะนั่นคือความเป็นจริงของชีวิต สัจธรรมของชีวิตที่เป็นแบบนั้น ความจริงของการเป็นมนุษย์ก็เช่นกัน มีเกิด มีดับเป็นเรื่องปกติ ทุกอย่างที่เคยมี เคยอยากได้ เมื่อถึงช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งสิ่งเหล่านั้นจะกลายเป็นเพียงความว่างเปล่าที่ไม่ต้องการอะไรอีกต่อไป เพราะสิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุดในช่วงบั้นปลายของการมีชีวิตคงเป็นความสุข เงียบสงบที่ปราศจากการไขว่คว้าที่จะอยากได้อะไรมากมายอีกต่อไป เพราะสุดท้ายแล้วชีวิตคงหนีไม่พ้นการจากไปโดยไม่มีอะไรติดตัวกลับไปเลยแม้แต่นิดเดียว ความรู้สึกที่มีต่อการอยู่บนโลกใบนี้ก็เช่นกัน การตัดความอยาก ความต้องการที่เป็นส่วนหนึ่งของความเจ็บปวด ความทุกข์ที่ทำให้ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้แม้กระทั่งในช่วงเวลาของการสิ้นสุดการเป็นมนุษย์อยู่บนโลกใบนี้ ความรู้สึกเหล่านั้นควรเป็นความรู้สึกที่ปลดปล่อยพันธนาการมากกว่าการกักขังให้เกิดการเวียนว่ายตายเกิดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด