แล้ววันหนึ่งฉันจะหายดี จากบาดแผลที่ไม่เคยบอกเล่า

ทุกคนต่างก็เคยมีบาดแผล มีเรื่องราวที่สร้างความเจ็บปวด มีเหตุการณ์ที่ยากจะลืมเลือน และมีความทรงจำที่คอยย้ำเตือนถึงอดีตที่ยากต่อการก้าวไปข้างหน้า ซึ่งยังคงมีผลต่อการใช้ชีวิต มีผลต่อความรู้สึก แม้จะเป็นเพียงบางช่วงเวลา แต่ความรู้สึกลึกๆเรื่องราวเหล่านั้นกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ใครบางคนเปลี่ยนไปเพราะความเจ็บปวด เติบโตมากขึ้นเพราะไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ และจำเป็นต้องก้าวต่อไปทั้งที่ความรู้สึกข้างในนั้นแตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แต่สุดท้ายชีวิตที่เหลืออยู่ก็ยังคงต้องถูกใช้ไปราวกับว่า ไม่เคยมีสิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้น เพราะไม่มีใครสนใจว่า ความเจ็บปวดเหล่านั้นจะยังคงเหลืออยู่มากน้อยแค่ไหน จะยังเจ็บปวดเหมือนวันวานอย่างไร และจะกลับไปใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมหรือไม่ ไม่มีใครรับรู้ความเป็นจริงที่เกิดขึ้นจากบาดแผลนั้นได้อย่างแท้จริง ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเพื่อปลอบประโลมหากตัวฉันไม่มีความกล้าที่จะปลอบโยนตัวเอง และความเจ็บปวดนั้นจะไม่มีทางหายไปจากความรู้สึกของฉันเลย หากฉันไม่อนุญาตให้ตัวเองมีความสุขกับปัจจุบัน แม้จะเป็นบางช่วงเวลาที่ฉันกลับมาเยียวยาและรักษาความสุขที่ควรมี ซึ่งอาจจะยังมีร่องรอยของบาดแผลที่เคยเกิดขึ้นอยู่บ้างก็ตาม