ตรวนมลทิน

วาตมองผ้าเช็ดหน้าในมือตรีสุคนธ์อย่างลังเล ดวงตาคมหรี่ลงเพ่งมองอย่างหาคำตอบ เพราะนั่นเป็นประโยคเดียวกับที่เขาใช้ตอนช่วยงมหล่อนขึ้นมาจากน้ำ

เขาค่อยๆ ยื่นมือไปรับมา ปลายนิ้วชายหนุ่มได้เพียงสัมผัสเล็กๆ กับเนื้อมือของหล่อน

แล้วริมฝีปากสีชมพูนั้นก็เผยอเล็กน้อย ก่อนจะเปล่งเสียงพูดออกมา

“ถ้ากลัวว่ามันสกปรก กลับบ้านไป คุณก็เอาแอลกอฮอล์เช็ดซ้ำ”

“มันจะเปื้อนแล้วซักไม่ออก คุณจะไม่ได้ผ้าคืน”

“เถอะ” วาตค่อยๆ ยกขึ้นจรดริมฝีปากแล้วซับเลือดทั้งที่ตาก็ยังจับจ้องเจ้าของผ้าผืนน้อย ด่างดวงแดงติดที่เนื้อครีมขาวนวลจนเลอะเทอะ วาตก้มมองผ้าเช็ดหน้าเปรอะด้วยแววตาไหว

“คราบเลือดเปื้อนผ้าที่ว่าเปรอะ...” เสียงของตรีสุคนธ์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ได้ยินกันเพียงแค่สองคน วาตเงยหน้ามองหล่อน ก่อนหญิงสาวจะจบประโยคที่ว่านั้นด้วย “ยังสกปรกไม่เท่าสิ่งที่คุณเลือกทำเลย”