ท่านรองที่ว่าร้าย

'รุ่งอรุณ' เข้ามาทำงานในเวลเนสเมดิคอลเพราะต้องการตามหาพ่อของลูก

แต่แทนที่จะได้สืบหาพ่อเจ้าก้อนเงียบๆ

ผู้ต้องสงสัยที่หน้าเหมือนลูกชายเธอทุกกระเบียดอย่าง 'ไบรอัน' กลับจับได้และรู้ทันเสียก่อน

""""""""""""""""""""""""""""""""""""

"ไม่อยากอยู่กับผม ถึงกับต้องหางานใหม่เลยเหรอ"

รุ่งอรุณคอแข็ง เธอไม่ผินหน้าไปทางต้นเสียงเพราะใบหน้าของเขาคงอยู่ไม่ห่าง หากหันไปเป็นได้หอมแก้มใส ๆ นั่นแน่ เธอขยับเก้าอี้ออกมาด้านข้าง ส่วนคนที่โน้มตัวลงมามองจอเดียวกับเธอก็ถอยกลับมายืนในท่าปกติ

เขาแต่งหน้าบางเบาและสวมชุดลำลองแบรนด์เนมสีขาวสะอาด หล่อหมดจดเหมือนอาบน้ำวันละสิบรอบ ไบรอันน่าจะไปถ่ายรายการหรือออกอีเวนต์ก่อนมาที่นี่... ลบคำสบประมาทที่เธอคิดว่าเขาตื่นสายและไม่มีความรับผิดชอบไปเลยเพราะนึกขึ้นได้ว่าเขาทำงานสองอย่างไปด้วยกัน

"ฉันมองเผื่อไว้ค่ะ เผื่อว่าคุณจะเด้งฉันออกจากตำแหน่งเพราะไม่ชอบ"

"ทำไมถึงคิดว่าผมไม่ชอบคุณล่ะ" เขาเลิกคิ้วแต่ไม่ได้ปฏิเสธเพราะเรื่องแบบนี้มันโกหกกันไม่ได้

"ถ้าคุณดึงฉันมาอยู่ทีมนี้เพราะคิดว่าฉันคิดเกินเลยกับคุณเบนก็ส่งตัวฉันกลับเถอะค่ะ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาหรอก อยู่ที่นี่มันว่างเกินไปค่ะ"

เธอทั้งอธิบายและร้องขอในคราเดียวกันเพราะจงดีบอกว่าไบรอันเลือกเธอมาร่วมทีมด้วยตัวเอง

"คุณคิดอะไรกับพี่เบนหรือเปล่าก็ไม่มีส่วนในการตัดสินใจหรอก" ไบรอันยักไหล่ คนชื่นชอบเบนจามินครึ่งค่อนบริษัทและไม่ใช่เรื่องของเขาที่จะต้องมาคอยกันซีนใคร อีกทั้งพี่ชายเขาก็รักเมียมาก ไม่มีทางนอกใจเมียอยู่แล้ว เรียกได้ว่ารุ่งอรุณเข้าใจผิดไปมากโขเลย "ผมเลือกคุณเพราะสายตาคุณเวลามองผมน่ะ"

"ยังไงนะคะ" หญิงสาวไม่เข้าใจ

"คุณมองผมเหมือนเป็นแมลงหวี่ที่น่ารำคาญ ผมเอาคุณมาทำงานด้วยแล้วสบายใจดี"

คุณพระ! เขาเดาออกว่าเธออยากตบเขาเพราะรำคาญตา เธอแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือนี่

"คุณเลขา... ถ้าคุณชอบทำงาน คุณอยู่กับผม รับรองได้ว่าคุณจะได้ทำมากขึ้นแน่นอน ไม่ต้องห่วง ผมไม่ให้คุณย้ายทีมไปไหนหรอก คุณเหมาะสมกับตำแหน่งเลขาหน้าห้องของผมที่สุดแล้วล่ะ"

เขาส่งยิ้มให้เธออย่างจริงใจแล้วขายาว ๆ ของเขาก็ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามและก้าวเข้าห้องทำงานของตัวเอง

"ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงต้องเกาะเก้าอี้เลขาท่านรองไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้สินะ" หญิงสาวพูดกับตัวเอง โดยที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนหมายหัวอยู่