ทะลุมิติมาเป็นเมียร้ายยุค 70'

"แพง..."

"ออกไปให้พ้น! " เธออยากอยู่คนเดียวโมโหจนไม่อยากเห็นหน้าเขา

หมับ!

ขุนพลไม่ฟังคำไล่ของเธอเขาโอบกอดเธอจากทางด้านหลังไว้แน่นและไม่สนใจแรงดิ้นหนีของเธอ ยิ่งเธอดิ้นเขาก็ยิ่งกอดแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงที่ไหล่เล็กอย่างเสียใจ

"ปล่อยเลยนะ จะหย่าแล้วจะมากอดทำไม"

"ร้องไห้ทำไม"

เขาถามพร้อมกับกอดเธอเอาไว้แน่น ริมฝีปากจูบไหล่เธอแรงแล้วไล้ไปที่ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นของเธอทำให้เขาใจเย็นลงจนแทบไม่หลงเหลือความโกรธเลย

"ไม่ต้องมายุ่งไอ้คนบ้า ต่อไปฉันจะเกลียดนาย"

"แพง..."

"ไม่ต้องมาเรียก! "พะแพงยกมือขึ้นปาดน้ำตา ยิ่งเขาอ่อนโยนกับเธอเธอยิ่งร้องไห้อย่างกับคนบ้า และยิ่งเจ็บปวดหัวใจจนทนไม่ไหว

"มานี่"

ขุนพลไม่สนคำไล่ของเธอเขาดึงหญิงสาวมาที่เตียงก่อนจะนั่งลงแล้วจับร่างเล็กนั่งลงที่ตัก แม้เธอจะขัดขืนตัวหนีแต่ก็สู้แรงคนตัวใหญ่กว่าไม่ได้