เงาไฟใต้สายหมอก : คุณหนูหลงดอย

“มึงเห็นไอ้เด็กจากกรุงเทพฯ พวกนั้นหรือยังวะ” ชายคนแรกถามแล้วถ่มยาเส้นออกจากปาก

“เออ เห็นแล้ว ผิวขาวจัวะกันทุกคนเลยนะ” ชายคนที่สองตอบรับ “โดยเฉพาะแม่คนนั้นน่ะมึง...”

“คนไหนวะ” ชายคนแรกถามแล้วยิ้มกริ่ม ชายคนที่สองซึ่งมีรอยสักจาง ๆ ที่ต้นแขนหัวเราะหึหึ ก่อนจะเอ่ย

“คนที่หน้าสวย ๆ ตาโต ๆ เหมือนลูกกวางน่ะ ผิวขาวหยาดเยิ้มอย่างกับนางฟ้าหลงเข้ามาในดอยป่า” ชายคนที่สองตอบพลางย่นจมูกเหมือนกำลังพยายามสูดกลิ่นอายที่ลอยมากับลม

“เออ สงสัยคนเดียวกับกูแน่ เห็นแล้วใจสั่นชิบหาย” ชายคนแรกหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาดูแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหายหื่น สายตาหลุกหลิกลอบมองไปยังอาคารโรงเรียนที่อยู่ห่างออกไปนับร้อยเมตร

“แบบนี้มึงกับกูไปด้วยกันไม่ได้ เสือกมองคนเดียวกัน” ชายคนที่สองพูด ชายคนแรกหัวเราะร่วน

“คนในเมืองเขาเลี้ยงลูกเมียกันยังไงวะถึงได้ดูนุ่มนิ่มน่ากินขนาดนั้น เห็นแล้วอยากจะลองเข้าไปจับดูสักที ว่าเนื้อตัวจะเย็นเหมือนน้ำค้างหรือจะอุ่นจนลวกมือ” ชายคนแรกพูดแล้วหัวเราะชอบใจก่อนอัดยาเข้าปอดแล้วพ่นควันพรู

“มึงอย่าหาเรื่องนะไอ้จัน...ไอ้แดง”

ชายคนที่สามซึ่งดูมีอายุและความอาวุโสมากกว่าเตือนชายทั้งสองเสียงเข้ม แต่แววตาของแกก็ไม่ได้แตกต่างจากไอ้จันกับไอ้แดงเท่าใดนัก แกมีความตื่นตาตื่นใจกับแขกแปลกหน้าจากเมืองกรุง 

“ไม่ได้หาเรื่องอะไรสักหน่อย ลุงฉาย” ไอ้จันพูด

“พวกนักศึกษาพวกนี้อาจเป็นลูกคนใหญ่คนโต พ่อหลวงเขาก็กำชับนักกำชับหนาว่าห้ามไปยุ่ง เดี๋ยวเรื่องจะถึงตำรวจในเมืองเข้า” ลุงฉายพูด