พันธะร้ายคุณหมอสายดุ

กลิ่นฉุนอ่อน ๆ ของยาฆ่าเชื้อที่ผสมปนเปไปกับละอองความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในใจของ ‘พิมพิศา’ สงบลงได้เลยแม้แต่น้อย หญิงสาวในชุดเดรสสีสุภาพเรียบร้อยนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้กึ่งโซฟาบุหนังหน้าห้องตรวจเฉพาะโรค แผ่นหลังที่เหยียดตรงนั้นไม่ใช่เพราะความมั่นใจ หากแต่เป็นความพยายามที่จะพยุงร่างกายอันสั่นเทาไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็นดวงตากลมโตคู่สวยทอดมองปิ่นโตเถาเล็กที่วางอยู่บนตัก มือเรียวขยับกระชับหูหิ้วโลหะไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ราวกับว่ามันเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวและที่พึ่งสุดท้ายในค่ำคืนอันโดดเดี่ยวนี้เข็มนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังบอกเวลาเกือบสี่ทุ่ม... เวลาที่แพทย์เฉพาะทางด้านศัลยกรรมกระดูกและข้อที่งานรัดตัวอย่าง ‘หมออธิศ’ ควรจะเสร็จสิ้นภารกิจและได้พักผ่อน แต่สำหรับ ‘คู่หมั้น’ ที่เขาไม่เคยต้องการอย่างเธอ การบากหน้ามาหาเขาในเวลางานและในสถานที่แห่งนี้ คือหนทางเดียวที่จะทำให้ได้เจอหน้า เพราะเขามักจะยกเอาคำว่า ‘งานยุ่ง’ ขึ้นมาเป็นโล่กำบังเสมอ ทุกครั้งที่ผู้ใหญ่ของสองตระกูลพยายามนัดทานข้าวเพื่อให้เราได้ใกล้ชิดกันแกรก...เสียงกลไกประตูห้องทำงานส่วนตัวเปิดออก พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดสครับสีเข้มสวมทับด้วยเสื้อกาวน์ยาวสีขาวสะอาดสะอ้านที่ก้าวออกมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่มักจะเรียบนิ่งอยู่เป็นนิจดูอิดโรยเล็กน้อยจากเคสผ่าตัดมาราธอนที่ลากยาวมาหลายชั่วโมง แต่ทันทีที่นัยน์ตาคมปราบคู่นั้นปะทะเข้ากับร่างของหญิงสาวที่นั่งรออยู่ แววตาที่เคยเหนื่อยล้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและบึ้งตึงขึ้นมาในฉับพลัน"มาทำไม"น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเรื่อยทว่าห่างเหินเปิดฉากขึ้นโดยไม่มีแม้แต่คำทักทายตามมารยาท อธิศไม่ได้หยุดเดินเพื่อพูดคุยกับเธอด้วยซ้ำ ชายหนุ่มเพียงแค่เบี่ยงตัวก้าวผ่านร่างของเธอไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ จัดเก็บเอกสารและประวัติคนไข้ด้วยท่าทางระเห็จระหัน ราวกับต้องการส่งสัญญาณว่าเธอคือสิ่งแปลกปลอมที่รบกวนเวลาอันมีค่าของเขาพิมพิศารู้สึกเหมือนมีก้อนแข็ง ๆ แสบร้อนแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอจนกลืนน้ำลายลำบาก แต่เธอเลือกที่จะสูดหายใจลึก กักเก็บความเจ็บปวดนั้นลงไปในส่วนลึก ใบหน้าหวานพยายามแต่งแต้มรอยยิ้มบางเบาที่ดูฝืนธรรมชาติขณะลุกขึ้น แล้วก้าวตามหลังเขาเข้าไปในห้องทำงานที่เงียบเชียบ"พิมเอาอาหารค่ำมาให้ค่ะ เห็นคุณป้าบอกว่าคุณหมอมีเคสผ่าตัดด่วนตอนเย็น คงยังไม่ได้ทานอะไร..."เธอวางปิ่นโตสามชั้นลงบนโต๊ะทำงานกระจกอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าเสียงของมันจะไปกระตุ้นอารมณ์คุกรุ่นของคนตรงหน้า"ผมบอกกี่ครั้งแล้วพิมพิศา ว่าอย่าทำเรื่องไร้สาระแบบนี้"อธิศวางปากกาโลหะลงบนโต๊ะ เสียงกระทบของมันดัง กึก ท่ามกลางความเงียบสงัดในห้อง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบประดุจใบมีดจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันว่างเปล่า ไร้ซึ่งแววแห่งความลึกซึ้งดั่งเช่นคนรัก มีเพียงความระแวง รำคาญใจ และอคติที่บดบังทุกอย่างเอาไว้"พิมแค่เป็นห่วง...""ห่วงฉัน หรือห่วงตำแหน่งสะใภ้ใหญ่ของบ้านอัครเดโชจนต้องรีบมาทำคะแนนกันแน่?"คำพูดประชดประชันกรีดลึกเข้ากลางใจคนฟังอย่างแม่นยำและเลือดเย็น อธิศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับปกเสื้อกาวน์อย่างหงุดหงิดพลางเหยียดสายตามอง"ถ้าเธอคิดว่าการเอาอกเอาใจประคบประหงมแบบนี้ จะทำให้ฉันใจอ่อนแล้วยอมเรียนผู้ใหญ่เพื่อเลื่อนงานแต่งงานให้เร็วขึ้น... เธอคิดผิด และเลิกหวังไปได้เลย"พิมพิศาสูดหายใจเข้าลึกจนอกแบนราบ มือที่ประสานกันอยู่ด้านหน้าบีบเข้าหากันจนปลายนิ้วหยาบซีด เธอรู้ดี... รู้มาตลอดว่าที่อธิศเกลียดน้ำหน้าเธอ และคอยพ่นถ้อยคำร้าย ๆ ใส่กันไม่เว้นแต่ละวัน เป็นเพราะเขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าเธอคือผู้หญิงหน้าเงินที่ใช้ข้ออ้างเรื่อง ‘สัญญาระหว่างสองครอบครัวในอดีต’ มาผูกมัดและกักขังอิสรภาพของเขาไว้ ทั้งที่ความจริงแล้ว... เธอเองก็มีความจำเป็นอันแสนเจ็บปวด ความจำเป็นที่มีชีวิตของคนที่เธอรักที่สุดเป็นเดิมพัน และมันเป็นเรื่องที่ไม่สามารถบอกให้เขาได้รับรู้ได้เลย"พิมไม่เคยคิดแบบนั้นค่ะ"หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับอย่างสุดความสามารถไม่ให้มันสั่นเครือ ดวงตากลมโตสบตอบสายตาของเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง"พิมรู้ว่าคุณหมอถูกบังคับเรื่องการหมั้นหมาย และพิมก็ไม่เคยเรียกร้องให้คุณหมอต้องมารักพิมในตอนนี้...""งั้นก็ดี" อธิศแค่นยิ้มเย็น ช่างเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเย็นชาจนคนมองรู้สึกชาหนึบไปทั้งใบหน้า"งั้นก็จำใส่หัวไว้ด้วยว่า ระหว่างเรามันมีแค่หน้าที่... หน้าที่ที่ผมต้องทำตามใจคุณปู่แค่ในนามเท่านั้น อย่าหวังอะไรที่มันมากไปกว่าแผ่นกระดาษทะเบียนสมรส หรือสถานะสะใภ้ที่เธออยากได้นักหนาเลย เพราะเธอจะไม่มีวันได้อะไรไปจากฉันมากกว่านั้น"ชายหนุ่มก้าวเดินผ่านร่างบางไปที่ประตูห้องทำงานอย่างรวดเร็ว ท่าทางของเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากจะอยู่ร่วมอากาศหายใจกับเธอแม้แต่เพียงวินาทีเดียว ก่อนจะทิ้งประโยคสุดท้ายที่ทำลายความตั้งใจและหยาดเหงื่อที่เธอเข้าครัวทำอาหารตลอดทั้งเย็นจนหมดสิ้น"ปิ่นโตนั่น... เอากลับไปด้วย ฉันไม่กิน และวันหลังไม่ต้องมาอีก มันรบกวนเวลาทำงานของฉัน"เสียงประตูห้องปิดลงเบา ๆ แต่สำหรับพิมพิศา มันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวอย่างอื้ออึงและบาดลึกหญิงสาวปล่อยให้ความเงียบเข้ากัดกินหัวใจช้า ๆ ร่างบางที่เคยฝืนยืดตรงค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบออกไปจากร่างกาย น้ำตาที่พยายามกักเก็บไว้ไหลร่วงลงมากระทบหลังมือทีละหยด... มันเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าในความเจ็บปวดนั้น ดวงตาคู่สวยกลับค่อย ๆ ฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทีละน้อยมันเจ็บจนแน่นหน้าอกและแทบหายใจไม่ออก ทว่าในความเจ็บปวดอันแสนสาหัสนั้น แววตาที่เคยอ่อนไหวและยอมจำนนกลับค่อย ๆ ฉายแววเด็ดเดี่ยวและหนักแน่นขึ้นมาทีละน้อย‘อดทนอีกนิดนะพิม... แค่ทำหน้าที่ตรงนี้ให้จบลง รักษาสัญญาในส่วนของเธอให้เสร็จสิ้น แล้ววันไหนที่ทุกอย่างปลดล็อก... เธอจะเป็นฝ่ายเดินจากผู้ชายใจร้ายคนนี้ไปเอง โดยที่เขาไม่ต้องมาไล่ให้เสียเวลา’